Familiewandeling het Hurkske

We wandelen wat af met het gezin. Deze keer met oudste en jongste een kijkje wezen nemen in het 170 ha groot bosgebied het Hurkske. Dir gebied is gelegen tussen Gemert en Erp en bestond vroeger voornamelijk uit heide. Het wordt omringd door agrarische velden.
We kwamen via een omleiding aan bij het koffie- theehuis de Boswachter alwaar we onze auto parkeerden. Vanaf hier vertrekken er verschillende wandelroutes die met gekleurde blokjes aangegeven zijn in het landschap. Voor de sportievelingen zijn er ook een tweetal trimparcoursen aangelegd die de familieroutes doorkruisen.

Wandeling met verrassende wending

Zaterdag, einde van de middag. Na een dag poetsen en lui op de bank hangen samen met de kinderen, had ik ineens zin om erop uit te gaan. Mijn camera ging mee, de telelens erop met het idee nog een filmpje van een vlinder te gaan maken.

Na wat lichte aarzeling besloot mijn jongste ook mee te gaan.

'Waarom wil je altijd wandelen?'

Ja, waarom? Omdat wandelen zo heerlijk rustig is. Het fluiten van de vogels, het zoemen van de bijtjes die om de bloemetjes heen vliegen in de berm, het zachte ruisen van de bladeren.

Ik probeerde het allemaal te vangen met de camera. De speling van het licht wat door de bomen schijnt en de bladeren doorschijnend maakt, waardoor elke nerf duidelijk aftekent in het groen.

De gaatjes in de door zwarte torretjes aangetaste bladeren. De zaadjes van de beuken lagen hier en daar op de grond en kondigden het einde van de zomer aan. Alleen de temperatuur bracht je op andere gedachten. 

Mijn dochtertje raapte een eikeltje op van de grond en hield het als een schat omhoog, wat verderop een prachtige veer van een duif. Een wereld vol wonderen.

En eindelijk de vlinder. Op het koningskruid. Hij bleek moeilijk te vangen, maar met een beetje geduld lukte het me toch om hem zowel op de film als op de foto te krijgen.

We liepen verder over de weg toen ineens twee fietsers passeerden. Een oudere man en wat later een vrouw die dicht tegen de berm aanreed en ineens in het riet lag met haar fiets. 

Verdwaasd bleef ik staan. 'Help' riep ze enigzins lacherig. 

De man gooide zijn fiets in de berm, en liep gehaast richting de vrouw, probeerde haar onder de fiets uit te trekken, tevergeefs. 

'Ik heb niets, ik kan alleen de fiets niet overeind krijgen.'

De man begon aan de fiets te trekken, een wirwar van benen, band en stuur. Ze probeerde haar benen onder de stang uit te trekken en met wat hulp van mij lukte het uiteindelijk om weer overeind te komen en de fiets op de standaard te zetten. 

Mevrouw stond een beetje geschrokken rond te kijken, klopte haar broek af en bekeek haar benen die ongeschonden uit de strijd waren gekomen. 

'Ik wilde weten of er een sloot achter het riet lag en het volgende moment lag ik er zelf in. Stom van me! Ik heb echter wel goed de belangstelling naar me toe getrokken!' ze glimlachte, bedankte ons vriendelijk, stapte op de fiets en reed weer verder.

'Ik was ook helemaal niet op aan letten,' vertelde de wat oudere man wat later aan mij, terwijl de vrouw al de straat uit fietste. 'Ik was benieuwd wat je aan  het fotograferen was. Ik dacht dat er een reiger bij de sloot zat.' 'Nee, geen reiger. Ik probeerde een vlinder op de foto te zetten.' 

'Welke lens gebruik je daarvoor?' Hij bestudeerde mijn lens. '200 mm,' 

'Nee, een 300 mm lens, bij vlinders is het niet zo handig om een macro-lens te gebruiken en er heel dichtbij te gaan zitten. Meestal vliegen ze dan weg.' 

'Mama, ken jij die man?'

'Nee, ik ken hem niet.'

'Ik ben zelf een fotograaf en ben enorm geïnteresseerd als ik andere mensen bezig zie met een camera. Veel succes nog!' wenste hij me nog toe, terwijl hij weer op zijn fiets stapte en zijn tocht vervolgde. 

We liepen verder, totdat D's auto naast ons stopte, onze meid meenam, waarna ik het laatste stukje van de weg terug liep naar huis. Het was etenstijd.

Uit eten, een reportage

Dinsdagavond 30 augustus, inmiddels enkel nog een mooie herinnering, gingen we met een groepje dames uit eten bij het Zusje. Na jarenlang samen in een team te hebben gewerkt, is het team inmiddels uit elkaar gevallen. Twee hebben er totaal ander werk gevonden, een werkt nog in het filiaal en ik ben ook al weer enige tijd op een andere werkplek te vinden. 

Toch hebben we al weer enkele jaren het idee opgevat om gezellig met elkaar uit eten te gaan.

Deze avond gingen we uit eten bij het Zusje in Uden.

Het was voor het eerst dat ik mijn fototoestel meegenomen had, met de bedoeling een sfeervolle reportage te maken van de avond. En bij sfeer hoort ook de aankleding van het terras. De vogelhuisjes die tegen de boom waren gespijkerd waar ons tafeltje onder stond. 

Het tafeltje zat vol kleine plakvliegjes, waardoor onze handen vast kleefden en we aan de ober een doekje vroegen. 

'We doen de tafels meerdere keren per avond af, het probleem ligt bij de bomen, die scheidden een of andere vloeistof af.' 'Het zijn niet de bomen het zijn de beestjes die op de bladeren leven, die scheidden dat plakgoedje af. Kun je inderdaad weinig aan veranderen, hoogstens parasols boven de tafels plaatsen.' Ik had bijna te doen met de ober, vooral toen hij tot wel 5 keer toe bleef herhalen dat ze de tafels echt heel vaak af doen. Ik zag het helemaal voor me.

Om het leed een beetje te verzachten kregen we allemaal een placemat, waar tevens ons keuzemenu op geprint stond. Het beloofde een tapasavond te worden.

Onder het genot van de heerlijke hapjes en drankjes en vele glazen water, praatten we elkaar bij over de kinderen. Onze trotse oma liet foto's zien van haar 5 maanden oude kleindochter, en de moeders vertelden over de studies van hun kinderen. 

'Heb je al foto's gemaakt van de gerechten? Ik wil wel foto's van de gerechten die we op tafel hebben gehad. Niet alleen maar lege schaaltjes,' zei Angelique toen ik net de lens op de stapel lege aardewerk richtte.

Ze had natuurlijk wel een punt. 

Het werd later, de hapjes verschenen in tweetallen op tafel.

'Het gaat wel erg langzaam vandaag, ik heb honger!'

'Nee, ik zit al bijna vol, maar het is allemaal zo lekker!'

'Zullen we een wijntje bestellen?'

'Is goed, als jij meedoet, bestel ik er ook wel eentje.'

'Helaas, ik moet rijden, dus ik doe niet mee.'

'Nee, voor mij ook niet. Ik drink bijna nooit meer.'

'Proost dan maar!'

'Wacht, nu een foto maken.'

Klik, volle borden!

Tegen half 10 was het schemerig en werd het langzaam aan wel erg donker op ons tafeltje.

Met lichtjes op de mobiel werden de kaartjes ingevuld, waarop de gerechtjes stonden die we konden bestellen.  

Naast ons aan het tafeltje was het stelletje opgestaan om naar huis te gaan. 

Liesbeth stond snel op om ons inmiddels gedoofde kaarsje om te wisselen met hun kaarsje. 

Heerlijk sfeertje.

Natuurlijk kon een groepsfoto ook niet ontbreken. We vroegen de serveerster die de tafel kwam leegruimen of ze dat voor ons wilde doen.

Ze pakte de camera van ons over. 

'Oei, die is zwaar. Even kijken hoe deze werkt. Moet ik op het schermpje kijken? Oh nee, door het zoekertje, en dan dit knopje? Dat is een wieltje, oh wacht ik heb hem. Hij is jammergenoeg niet helemaal goed gelukt.' 

'Kom ik zal je een beetje helpen. Je moet een beetje meer omlaag richten met de camera.'

'Oh, zo.' Ze nam de camera weer van me over en probeerde het nog een keer. Het was nog niet helemaal geweldig, maar toch een aardig resultaat voor iemand die dat bijna nooit doet.

Ik heb nog een boek verkocht, waarna zelfs de serveerster nog vol belangstelling de achterkant begon te lezen en meteen geïnteresseerd was. 

Voor herhaling vatbaar.

Stef Bos in de Kersouwe

Zaterdagavond, al enkele weken geleden inmiddels. Ik had afgesproken om samen met I naar Stef Bos te gaan in het openluchttheater de Kersouwe. Een beetje spannend was het wel, want we hadden elkaar enkel nog tijdens de kindervakantieweken gesproken, waar zij als leidster en ik als fotografe aanwezig was om alles vast te leggen. Dit zou ons eerste avondje uit worden.
We togen naar Heeswijk Dinther in het autootje van I, parkeerde het op het grote grasveld en liepen met de andere bezoekers mee naar het theater wat tussen de bossen gelegen was. Onze tickets werden keurig gescand bij de ingang, we kochten leren kussentjes en zochten een plaatsje op een van de houten bankjes voor het podium van het kleine theater.
I ging drinken halen, en toen ze net weg was verscheen er een man op het podium die ons meedeelde dat het die avond was uitverkocht, dat hij erg blij was deze fantastische artiest in zijn theater te verwelkomen, maar dat we wel allemaal een beetje dichter bij elkaar moesten gaan zitten om alle bezoekers een plekje op de bankjes te kunnen geven. Al snel zag je iedereen op de zijtribune een stukje opschuiven, zodat er ineens veel meer plek vrijkwam voor de andere mensen die stilletjes het theater binnen kwamen. 
Om iets over negen verscheen Stef Bos op het podium. Hij startte met een lied, praatte vol liefde over zijn vader na het liedje papa, en grapte over de rookmachine nadat die de gitarist totaal in de mist had gehuld waarna het publiek moest lachen terwijl hij onverstoorbaar door bleef gaan met zijn optreden, om hem na afloop toch maar even uit te zetten om herhaling te voorkomen. 
Omringd door de geur van deet, de zoemende muggen die veilig op afstand bleven, het groen van de bomen die ons omringden, genoten wij met een lach en soms ademloze stilte van zijn optreden. We lachten toen hij vertelde over de cowboyfilms die hij vroeger altijd op de Duitser zag, en zijn grote bewondering toen hij later in Frankrijk erachter kwam dat zijn acteur ook Frans bleek te kunnen spreken, echter viel hij toch wel een beetje van zijn geloof af toen bleek dat al die films eigenlijk Amerikaans waren, en ze enkel opnieuw waren ingesproken. De charme viel toch een beetje weg.
I en ik genoten en het was een gezellige avond.
We werden zelfs aangezien voor zusjes door de dame naast ons, die verwonderd luisterde toen we vertelden dat dit onze eerste echte afspraak was na jaren contact via internet. In de spiegel op het toilet zochten we de gelijkenis, die we vonden in onze haren en misschien ook wel die kuiltjes in onze wangen , grappend over dat we het toch eens na moesten vragen aan onze ouders.
Ter afsluiting van deze zeer geslaagde avond aten we nog een hamburger aan een hangtafeltje, waarna we huiswaarts keerden. Het was voor herhaling vatbaar.

Burgerlijk dagje

'Is het niet te kneuterig?' vroeg ze de vrijdag van tevoren nog over de telefoon.

'Nee, waarom zou het te kneuterig zijn? Het is juist een erg leuk idee, eerst picknicken en daarna naar het blote voetenpad of dat andere wat je op noemde. We hebben de kinderen er ook bij! Het lijkt me erg leuk om daarmee te gaan picknicken.' 'Denk je niet dat M dat te burgerlijk gaat vinden? Ik bedoel de kinderen zijn erbij enzo.' 

'Ze weet dat de kinderen erbij zijn, en wat is burgerlijk. Iedereen mag iets organiseren en deze keer heb jij dit bedacht, is prima toch!' 

Zo togen we op zondag met een rugzak vol lekker eten en heerlijke hapjes, een fles vol ranja en een groot kleed mee, naar Deurne, waar we verzamelden bij de ruïne waar ze druk bezig waren met het opbouwen van een groots festivals. We waren de eerste die het parkeerterrein op kwamen rijden, de andere volgden wat later.

Deel 1: De verdrietige reisgenoot

Vandaag een eerste deel in een serie van 3 reisverhalen van Miriam Lucius. Op haar vele reizen die haar naar alle uithoeken van de wereld leidde heeft ze heel wat bijzondere mensen ontmoet, waar ze soms ook mee verder is gereisd. Mooie verhalen over de leuke momenten maar ook de mindere ervaringen. Vandaag deel 1.

Dagje Kijkduin

 



Vorige week zaterdag hadden we een meidendag, Miriam had deze keer de taak op zich genomen om
de dag te organiseren. Tot het laatst toe bleef het nog spannend wat het zou worden. Een dagje dierentuin? Een museum? Tot twee dagen voor de geplande dag, was het nog steeds een raadsel. We hadden enkel een lijstje over de app gekregen met een aantal kledinginstructies.
Een bikini, stevige schoenen, zomerse kleding, een handdoek en een zonnig humeur.
Het zonnige humeur was op zaterdag echter het enige probleem.

Onze Max geëmigreerd

We hadden het er samen al meerdere keren over gehad. Dat we jammer genoeg zo weinig tijd hadden voor ons hondje. De urenlange wandelingen die we eerst nog maakten toen er nog geen kinderen waren, en later toen de kinderen nog in de kinderwagen lagen, waren steeds minder geworden. En het beestje bracht steeds meer tijd in de tuin door. Iets wat voor Max gewoon niet genoeg was. Dat kleine rondje tuin, een beetje dabben in het gras, wat snuffelen aan de kleine boompjes, een poot omhoog tegen alweer dezelfde paal. Het was voor hem ook allang niet meer leuk.
Ook nu de kinderen ouder begonnen te worden, en hij ze elke keer enthousiast tegemoet kwam gesprongen, luid blaffend, werd dat niet altijd in dank af genomen.  Maar het ergste was de angst die ze kregen voor onze Max, terwijl hij alleen met ze wilde spelen.
Elke keer als hij weer los rondliep, renden ze meteen naar binnen, totaal niet meer voor reden vatbaar als we ze probeerden om te praten misschien toch nog even het hondje te aaien.

Hightea

Toen ik in mei afscheid moest nemen van mijn collega spraken we af dat we elkaar zeker nog wel bleven spreken. De eerste datum werd al snel gepland en samen met de collega's van onze afdeling besloten we gezellig uit eten te gaan.
Echter waren er nog meer inmiddels oud collega's die graag nog kontakt onderhielden met ons en we besloten dan ook al vrij vlug een app groep op te richten om onze eerste datum te prikken. Deze stond al weldra vast en wat we gingen doen was ook  vrijwel meteen beslist. Nee, daar mocht geen twijfel over bestaan, we gingen gezellig met de dames highteaen.

De schouw

Autootje voor autootje werd uit de speelgoed mand gehaald, en een voor een op een rij op de schouw geplaatst. Al vrij snel stond de schouw vol met allerlei soorten kleine en grote autootjes in van allerlei kleuren en maten. Gele, rode, witte, roze, blauwe. Tractors, een quad, vrachtautootjes, racewagens, zelfs een brandweerauto en een klein kiepwagentje.
Vol trots ging hij op een afstandje staan, om het resultaat te bekijken. Toen liep hij naar de keuken.
'Mama,; hij pakte haar hand, trok er lichtjes aan toen ze niet meteen op keek van haar telefoon. 'Mama, leg die telefoon eens aan de kant. Kom eens kijken.'
Zijn moeder keek op. 'Ja jongen, wat is er?' ze glimlachte naar hem en legde haar telefoon aan de kant.
'Kom je kijken,' Hij pakte haar hand wat steviger vast en trok haar bijna uit haar stoel, zodat ze snel opstond en haar zoontje achterna liep naar de kamer.
Ze zag eerst de tafel waar al de kaarsen en fotolijstjes op waren uitgestald die eerder op de schouw hadden gestaan.  'Kijk mam. Daar staan al mijn auto's bij elkaar!'
Ze voelde zich lichtelijk geïrriteerd dat hij alles zomaar verplaatst had, maar toen ze naar het stralende gezicht van haar zoontje keek, kon ze er ook wel weer een beetje om lachen. Ze haalde een hand over zijn haar en keek hem aan. 'Het is een mooie uitstalling geworden, manneke.'
Hij keek haar stralend aan, pakte een autootje van de schouw en ging er mee rondrijden op de salontafel. De andere autootjes bleven onaangeroerd op de schouw staan. Wachtend op een volgende ronde.

Een kusje

Tom ging vandaag spelen bij Lieke. Lieke kwam het op het schoolplein aan mij vragen, en het was meteen geregeld dat Tom na school met Lieke mee naar huis zou gaan.
We stapten beiden tegelijk op om ons naar huis te begeven, tenslotte was een uur maar kort en er moest ook nog gegeten worden, dus werden de kinderen vriendelijk richting huis gestuurd.
Wat verderop had de moeder van Marieke de auto geparkeerd, en stonden Lieke en haar zusje klaar om in te stappen. Toen wij aan kwamen lopen rende onze Tom ineens enthousiast op Lieke af.
'Ik kom straks bij jullie spelen.'
'Dat is goed jongen, dan kom jij straks met ons mee, ' antwoordde haar moeder lachend.
Lieke keek ook op en liep naar Tom toe, kuste hem ineens recht op zijn mond.
Judith, die net van het schoolplein af kwam gelopen reageerde verrast. 'Zo dat begint al vroeg!'
'Mooi toch, ik vind het goed, ' antwoordde Liekes moeder. Erg leuk om te zien dat die twee al zo goed met elkaar over weg kunnen.
Later thuis meldde Tom dat hij Lieke heel lief vond, zelfs wel liever dan mama.
Tja, en zo begint het.

Kermis Beek en Donk

Na een halve week zonder internet en andere verplichtingen wordt het eindelijk weer eens tijd voor een nieuwe blog. Deze keer neem ik jullie mee naar de kermis in Beek en Donk waar we afgelopen zondagmiddag te vinden waren.

Megakermis Uden

BBQ en kermis (2)

De vierde bbq was gisteren. Spontaan belegd tijdens een verjaardag vorige week.
Collega's van Dirk hadden bedacht om gezellig te gaan bbqen om daarna nog even naar de kermis in Uden te gaan. Alles was in een mum van tijd geregeld, het feestje zou gehouden worden in Boekel, hun regelde alles, wij hoefden enkel nog maar te rijden, en te betalen.

Waterspelletjes

Met de hete dagen in het vooruitzicht hadden de juffen op school besloten dat het tijd was voor waterspelletjes in de pauze. Aan de ouders het verzoek de kinderen in te smeren, en met zwemspullen naar school te sturen. Dinsdag was al de eerste dag dat Tom mee mocht doen, en op woensdag mochten ook de peuters een kijkje komen nemen bij de kleuters, zodat ook onze Nicky erbij was.
's Morgens had onze Tom al gevraagd aan de juf of mama foto's mocht komen maken, en toen dat goed werd gevonden, nam hij met plezier afscheid. 'Tot straks mama!'

Kinderfeestje van Tom

Stiekem had ik er toch wel voor in de zenuwen gezeten, voor het eerste kinderfeestje van onze Tom. Alles was al op tijd in huis gehaald, en 's morgens was het zwembad zo gevuld met water, het pannenkoekbeslag gemaakt, de cup-cakes gebakken en ook de spelletjes stonden klaar.
De eerste kwam al om 13:00 uur. 'Oh, zijn we te vroeg? Ik dacht dat er 13.00 op het kaartje stond, dan heb ik me denk ik vergist. Nou Sam, ga je weer mee naar huis?'

Knutselen

Dagje Den Bosch

Zaterdag was het onze meidendag. De dag waarop we een keertje weg gaan zonder de kinderen en de mannen, die het dus een keer zonder ons moeten doen. Nadat er hier en daar de nodige instructies waren gegeven over hoe en wat er gedurende de dag van de mannen verwacht werd, konden we eindelijk vertrekken naar Den Bosch.

Eerste keer fietsen

Het was een luie zondag. Het weerbericht voorspelde winterse neerslag, maar volgens de buienradar zou het nog wel even wegblijven in het oosten. Tom vond het mooi genoeg om daarom maar lekker buiten te gaan spelen.
 'Papa, ga je mee?'
 'Ja, ik ga mee. Gaan we wel een stukje fietsen.'
'Fietsen?'
'Ja, zonder zijwieltjes.'

De schoolfotograaf

Vandaag kwam de schoolfotograaf op school. Om er voor te zorgen dat zoonlief er nog een beetje netjes op zou staan, gisteren al de kleren klaargelegd, en na veel discussie besloten om een groen shirtje met korte mouwen aan te doen. 's Morgens nog vergeefs geprobeerd om zijn springerige net iets te lange haar in model te kammen, wat niet lukte. Waarna hij eigenlijk gewoon als anders naar school ging, haren in de war, maar wel heel enthousiast.
Op de schoolplein gewacht op de zoemer. De kinderen moesten in de rij gaan staan tegen de muur, gingen toen een voor een naar binnen om vervolgens weer naar buiten te komen, opnieuw in een rij tegen de muur.
De bakjes fruit werden opgehaald, en de kinderen verzocht netjes te blijven wachten, want eerst moesten al de juffen en meesters van de school op de foto. Nicky rende ondertussen vrolijk rond over het speelterrein waar de hele groep op de foto werd gezet. Ze rende nog net niet in beeld, maar het scheelde niet veel of ze had tot de achtergrond behoord. Na haar van het piratenschip afgeplukt te hebben, waar net de eerste klas zich opmaakte voor een groepsfoto, haar onder luid protest mee genomen naar huis.
Rond twaalf uur Tom weer opgehaald. We maakten nog een extra entree toen papa met de kraan voorbij kwam rijden, waar Tom het laatste stukje in mocht zitten, we waren nog 2 minuten lopen van huis af, maar het hele proces van optillen, zijn plaats zoeken, starten en aanrijden, was genoeg om gezien te worden door enkele van de school. Hij vond het prachtig en schreeuwde nog naar Tobi dat hij in een echte kraan naar huis was gereden! 'Zat je echt in die graafmachine?' 'Het is een kraan!'
Thuis moest hij natuurlijk ook nog even verslag doen van de fotograaf op school. 'En toen moest ik eerst op het schip gaan staan, en toen alleen. En toen mocht ik gaan liggen, en moest ik mijn benen omhoog doen, en mijn hoofd een beetje zo, en omhoog kijken. En toen wassie klaar. En daarna mocht ik even spelen!'
's Avonds tijdens het eten gaf hij nog een echte demonstratie op de grond. Het was een hele ervaring voor ons manneke. Nu al benieuwd naar de foto's!