Een kusje

Tom ging vandaag spelen bij Lieke. Lieke kwam het op het schoolplein aan mij vragen, en het was meteen geregeld dat Tom na school met Lieke mee naar huis zou gaan.
We stapten beiden tegelijk op om ons naar huis te begeven, tenslotte was een uur maar kort en er moest ook nog gegeten worden, dus werden de kinderen vriendelijk richting huis gestuurd.
Wat verderop had de moeder van Marieke de auto geparkeerd, en stonden Lieke en haar zusje klaar om in te stappen. Toen wij aan kwamen lopen rende onze Tom ineens enthousiast op Lieke af.
'Ik kom straks bij jullie spelen.'
'Dat is goed jongen, dan kom jij straks met ons mee, ' antwoordde haar moeder lachend.
Lieke keek ook op en liep naar Tom toe, kuste hem ineens recht op zijn mond.
Judith, die net van het schoolplein af kwam gelopen reageerde verrast. 'Zo dat begint al vroeg!'
'Mooi toch, ik vind het goed, ' antwoordde Liekes moeder. Erg leuk om te zien dat die twee al zo goed met elkaar over weg kunnen.
Later thuis meldde Tom dat hij Lieke heel lief vond, zelfs wel liever dan mama.
Tja, en zo begint het.

Kinderfeestje van Tom

Stiekem had ik er toch wel voor in de zenuwen gezeten, voor het eerste kinderfeestje van onze Tom. Alles was al op tijd in huis gehaald, en 's morgens was het zwembad zo gevuld met water, het pannenkoekbeslag gemaakt, de cup-cakes gebakken en ook de spelletjes stonden klaar.
De eerste kwam al om 13:00 uur. 'Oh, zijn we te vroeg? Ik dacht dat er 13.00 op het kaartje stond, dan heb ik me denk ik vergist. Nou Sam, ga je weer mee naar huis?'

Eerste zwemles

Het was een spannende dag voor Tom. Hij mocht vandaag voor het eerst op zwemles. Helaas voor mama werd ze net die dag ziek. Even de oogjes dicht op de bank haalde niet uit, al weldra kwam alles eruit, en zat er niets anders op dan ziek richting De Neul te rijden met twee kindjes. Tom klaagde van te voren ook over buikpijn, maar ze wuifde het af als zenuwen, dat ging vast over na het zwemmen.

Eerste keer fietsen

Het was een luie zondag. Het weerbericht voorspelde winterse neerslag, maar volgens de buienradar zou het nog wel even wegblijven in het oosten. Tom vond het mooi genoeg om daarom maar lekker buiten te gaan spelen.
 'Papa, ga je mee?'
 'Ja, ik ga mee. Gaan we wel een stukje fietsen.'
'Fietsen?'
'Ja, zonder zijwieltjes.'

De schoolfotograaf

Vandaag kwam de schoolfotograaf op school. Om er voor te zorgen dat zoonlief er nog een beetje netjes op zou staan, gisteren al de kleren klaargelegd, en na veel discussie besloten om een groen shirtje met korte mouwen aan te doen. 's Morgens nog vergeefs geprobeerd om zijn springerige net iets te lange haar in model te kammen, wat niet lukte. Waarna hij eigenlijk gewoon als anders naar school ging, haren in de war, maar wel heel enthousiast.
Op de schoolplein gewacht op de zoemer. De kinderen moesten in de rij gaan staan tegen de muur, gingen toen een voor een naar binnen om vervolgens weer naar buiten te komen, opnieuw in een rij tegen de muur.
De bakjes fruit werden opgehaald, en de kinderen verzocht netjes te blijven wachten, want eerst moesten al de juffen en meesters van de school op de foto. Nicky rende ondertussen vrolijk rond over het speelterrein waar de hele groep op de foto werd gezet. Ze rende nog net niet in beeld, maar het scheelde niet veel of ze had tot de achtergrond behoord. Na haar van het piratenschip afgeplukt te hebben, waar net de eerste klas zich opmaakte voor een groepsfoto, haar onder luid protest mee genomen naar huis.
Rond twaalf uur Tom weer opgehaald. We maakten nog een extra entree toen papa met de kraan voorbij kwam rijden, waar Tom het laatste stukje in mocht zitten, we waren nog 2 minuten lopen van huis af, maar het hele proces van optillen, zijn plaats zoeken, starten en aanrijden, was genoeg om gezien te worden door enkele van de school. Hij vond het prachtig en schreeuwde nog naar Tobi dat hij in een echte kraan naar huis was gereden! 'Zat je echt in die graafmachine?' 'Het is een kraan!'
Thuis moest hij natuurlijk ook nog even verslag doen van de fotograaf op school. 'En toen moest ik eerst op het schip gaan staan, en toen alleen. En toen mocht ik gaan liggen, en moest ik mijn benen omhoog doen, en mijn hoofd een beetje zo, en omhoog kijken. En toen wassie klaar. En daarna mocht ik even spelen!'
's Avonds tijdens het eten gaf hij nog een echte demonstratie op de grond. Het was een hele ervaring voor ons manneke. Nu al benieuwd naar de foto's!

Dagje dierentuin

 

 

Het was een prachtige dag afgelopen zondag voor een bezoekje aan de dierentuin. Na het ontbijt aangereden naar opa en oma, die met ons mee zouden gaan en toen kon de dag beginnen.

Het park was flink veranderd sinds Dirk en ik er 5 jaar geleden samen waren geweest. De bomen en struiken waren flink gegroeid, waardoor het park een natuurlijker uitstraling had gekregen. Voor de kinderen waren er volop speelgelegenheden langs de paden. Wiebelen over een smalle brug bij de otters, een berg beklimmen als een berggeit, nog een berg beklimmen en door een spannend gangenstelsel van glijbanen weer naar beneden glijden.

De kinderen hadden de grootste lol! De dieren waren maar bijzaak. Al namen ze wel de tijd om ze allemaal even te bekijken, na een paar minuten kijken draaiden de kopjes weer omhoog. 'Klaar met kijken mama!' zei Nicky, waarna ook Tom snel even 'Klaar' riep om snel weer door te rennen naar het volgende dier.

 

 



 

 

 

Bij de leeuwen werd er toch wat langer halt gehouden. Tom die in de auto nog stoer zat te vertellen dat hij de leeuwen en tijgers wilde zien en 'Ik ben super Tom en helemaal niet bang van de tijgers en leeuwen.' werd toch ineens wel erg stil toen een grote leeuw ineens dicht bij het glas kwam staan.

De houten leeuwen die voor het leeuwenverblijf waren neergezet waren een stuk interessanter. Temeer omdat je ze met een simpele druk op de knop kon laten brullen.

Na de wasbeertjes en de apen eindigde de route door het park bij een grote speeltuin, waar we even halt hielden. Het was inmiddels een beetje begonnen met regenen, waardoor de aanwezige bezoekers in het park naar het restaurant of de binnenspeeltuin waren gevlucht.

Tom en Nicky trokken zich echter weinig aan van de druppels en beklommen de grote glijbaan, die nat was geworden en daardoor iets harder gleed dan verwacht. Nicky kwam huilend beneden, Tom kon er alleen maar om lachen.

 

 

 

 

In het restaurant besloten we met zijn allen wat te gaan eten. Nicky schoof meteen aan en at mijn soepkom voor de helft leeg, terwijl Tom het nog veel te druk had met spelen, al kwam hij wat later toch naar onze tafel toe voor zijn frietjes.

Terug in de auto vielen ze beide in slaap.

 

 

 

 

 

Verjaardag

 

Ze kon het zich nog levendig voor zich halen. 4 jaar geleden, de dag dat ze hem voor het eerst zag. Ze was de hele dag al wat onrustig geweest, liep wat ongedurig door het huis te ijsberen. In haar buik voelde ze een lichte pijn, maar verder bleef het rustig. Haar vriend had nog naar huis gebeld, dat het wat later zou worden die avond. 'We maken het werk eerst af, want als de kleine er straks is staat Wilco er alleen voor.'

Ze had de telefoon nog maar net neergelegd of ze voelde een korte steek in haar buik. Nog geen 3 uur later belde ze hem weer op. 'Volgens mij begint het!' 'Kun je het nog een beetje volhouden, ik moet nog opruimen, maar ik probeer zo snel mogelijk naar huis te komen, je moet bellen als het erger wordt.' Binnen een uur kwamen de weeen al om de 5 minuten en hing ze weer aan de telefoon.

'Kun je naar huis komen, het begint!'

Om 10 over 10 die avond had ze hun zoon in haar armen. Een lang smal jongetje, heel bleek, maar zo mooi. Haar vriend kon zijn ogen niet van hem afhouden. Zij kon het allemaal nog met moeite bevatten. Ze was nog half verdoofd van de morfine, om de pijn van de keizersnee te verdoezelen. Maar het was ineens heel echt.

En nu werd hij al weer 4 jaar! Het smalle babytje was al een klein jongetje geworden, dat na de vakantie alweer na de kleuterschool zou gaan.

 

 

En nu stond ze te bakken. Cup cakes voor de peuterspeelzaal in WK thema. Ze had het hele weekend al visite gehad, en in de keuken gestaan. Nog meer cup cakes gemaakt, een yoghurttaart en voor de jarige op verzoek een aardbeientaart. Al was die laatste een vlaai geworden, die erg in trek bleek te zijn.

Ze had haar zoontje zien genieten bij het uitpakken van de cadeautjes. De rode auto shirt was zeer in de smaak gevallen en de Mickey Mouse knuffel, die eigenlijk al die tijd al in de speelkist van opa en oma had gelegen moest 's avonds mee naar bed.

Hij speelde met Levi, al was die eigenlijk nog een beetje te klein om echt mee te komen, en met Emma die hem de hele tijd achterna rende, hem uitdaagde en meetrok op de glijbaan. Hij at de aardbeien van de vlaai en gaf de bodem aan zijn zusje. Rende vrolijk naar de voordeur bij elke bel die er rinkelde, scheurde enthousiast het papier van zijn cadeautjes

4 jaar, en alle dingen die ze zeiden waren waar, ze worden snel groot.

 

 

 

 

 

 

 

Pechweekje

Poeh, opgelucht zakte ik op de bank. Het was me het weekje wel geweest. Vorige week vrijdag was Dirk vertrokken om een weekje te gaan crossen in Roemenië. Een lange week alleen thuis met de kinderen lag voor me.
Zaterdag begon het goed met prachtige zonnig weer, kindjes in het zwembad, lekker buiten eten en volop genieten van de rust en het koele water.
Die nacht werd Nicky ziek. De volgende morgen het vieze beddengoed en nachtkleding in de wasmachine gegooid, die er halverwege al de brui aan bleek te geven. Na enkele vergeefse pogingen de machine aan de gang te krijgen, de moed opgegeven en schoonmoeders opgebeld om te vragen of zij voor mij Nicky's beddengoed uit wilde wassen. Helaas bleek ook de pomp niet meer te werken, en duurde het ook nog eens eventjes voor het deurtje openging, waarna de kletsnatte was er weer vies uit kon worden gehaald. Alles in de wasmand gestopt, achterin de auto gezet en naar schoonmoeders gebracht. Kindjes ook meteen meegenomen, want met Nicky ging het gelukkig al weer wat beter. Ze at nog niet, maar was weer even levendig als anders en had weer wat kleur op haar wangetjes. Echter nu was Tom weer erg hangerig, een reden te meer om hem wat in de gaten te houden.
Eenmaal bij ons thuis aangekomen, bleef hij een beetje stil bij opa hangen, tot hij ineens op stond en alles op het toilet eruit spuugde. De rest van de middag lag hij te slapen op de bank.
's Avonds op tijd weer naar huis gegaan om ze op tijd in bed te leggen, ze waren beide nog wat moe, maar het ergste leed was geleden.
Maandag nog steeds twee hangerige kindjes, dus toch nog maar een dagje rustig aan gedaan.
Er was die middag code oranje voorspeld voor zwaar onweer, en al weldra diende rond de middag de eerste bui zich aan met een praçhtige donkere lucht. Terwijl ik enthousiast de bui tegemoet liep, we waren toch maar even naar opa en oma gaan lopen, werd mijn enthousiasme al weldra afgezwakt door de nuchtere opmerkingen van mijn schoonvader. 'Ach maak je niet zo druk, kom snel binnen, ga zitten tis maar een buitje.' Buiten begon het echter te stortregenen, maar ze begrepen niets van mijn opwinding. En al helemaal niet toen wat later op het nieuws code rood voor Limburg werd afgekondigd waar Pinkpop volop aan de gang was. 'Ach dat loopt wel los.'
Achteraf bleek dat ze daar vooral erg veel geluk hadden gehad en het zwaartepunt van de bui over Duitsland trok waar een hele straat na de harde wind bedolven was onder de omgevallen bomen die als luciferhoutjes omwaren gewaaid en op huizen en auto's terecht waren gekomen.
De rest van de week verliep redelijk rustig. Tot donderdag toen ik per ongeluk mijn telefoon in de wc liet vallen, deze viel nietsvermoedend uit mijn zak. Snel heel het toestel uit elkaar gehaald om te redden wat er te redden viel, maar helaas bleek al snel dat er geen leven meer in te krijgen was.
Vrijdag begon al niet geweldig doordat ook ik het buikgriepvirus onder leden bleek te hebben, en 's middags ziek naar huis ben gegaan van mijn werk, waarna ik thuis de middag boven het toilet heb doorgebracht en de rest in bed. Mijn schoonmoeder heeft de kindjes nog opgehaald, ze hebben daar meegegeten en ze heeft ze mee naar huis gebracht. Ze verdient een grote doos bonbons voor al de hulp! Zaterdag was het nog niet veel beter, maar gelukkig was ik vandaag weer genoeg opgeknapt om nog even naar de zeskamp in Beek en Donk te gaan.
Tja, het was me het weekje wel...

Gezocht...

Een heerlijke dag in de tuin. De kinderen speelden fijn buiten. Druk in de weer met hun fietsjes en de schommel. Opa was op bezoek, had al een tijdje geduwd bij de schommels en zat nu onder het afdak gezellig te praten met vader. Moeder lag op het kleed in de tuin.
Ineens waren de kindjes weg, naar binnen. Ze maakten zich nog niet al te veel zorgen, ook na een korte klik van het slot. Na even een kort kijkje bij de achterdeur bleek dat ze vader, moeder en opa buiten hadden gesloten.
Gelukkig hadden ze beide hun sleutels nog bij en zaten ze nog prima in de achtertuin. Het was heerlijk weer, en de kindjes zouden er vast snel genoeg van krijgen.
Alhoewel. 'Ze zijn nu wel met zijn tweetjes.' 'Dat wel, en zit de voordeur op de knip?' 'Ja, die zit op de knip.' 'Oke', zei moeder. Ze was er echter toch niet helemaal gerust op en liep door de poort naar de voordeur. Deze was makkelijk te openen. Ze liep naar binnen. Het was er opvallend stil.
Geen kinderen in de kamer en keuken, bijkeuken  en zelfs boven was nergens iets te bekennen van de aanwezigheid van de kinderen. 'Tom, Nicky!?' Geen reactie.
Een lichtelijk paniekgevoel borrelde in haar buik naar boven. Het zal toch niet.
Ze liep weer via de voordeur naar buiten. 'Dirk de kinderen zijn weg!'
'Heb je boven gekeken,' 'Ja', 'En in de bijkeuken?' 'Ja.' 'Weet je het zeker?' 'Ja, er is echt niemand!'
'Zijn ze toch via de voordeur,' hij maakte zijn zin niet af en kwam al gehaast aanlopen uit de tuin, opa achter hem aan. Ze sloten snel de poort, de voordeur en verdeelden de wegen die ze zouden gaan doorzoeken. In hoog tempo liepen ze allemaal een andere kant op. Moeder liep snel naar het veldje achter het huis. Het was er opvallend stil, maar toch liep ze verder het gangetje door, aan de andere kant uitkomend op een weg die naar opa's en oma's huis leidde.
Vader had intussen oma al aan de lijn, maar daar waren ze nog niet aangekomen.
En opa rende hard door de Populierenlaan, zo hard dat de frietboer verschrikt overeind ging zitten in zijn kraam, hopende op een klant.
In de Kastanjestraat zagen ze de een na de ander voorbij komen gerend, uiteindelijk kwamen ze allemaal uit bij oma, maar nog steeds waren de kinderen niet terecht.
Ineens kreeg moeder een ingeving, ze liep weer terug naar huis en deed de voordeur open. Net op dat moment kwam Tom de trap afgelopen, lichtelijk verbaasd. 'Mama, waar waren jullie nou? Wij waren jullie kwijt!' 'Waar waren jullie?' 'Wij zaten in de bijkeuken achter de schotten, waar zijn papa en opa?' 'Die zijn naar jullie op zoek, maar ik bel ze meteen even.'
Er ging een zucht van verlichting door haar heen terwijl ze vader op de hoogte bracht van alles. Wat later stonden ook opa en oma op de stoep. Nicky lag al op bed en Tom was zich van geen kwaad bewust. 'Papa en opa waar waren jullie nou ineens naar toe?' Vader knuffelde hem en gaf hem een aai over zijn bol. 'Ons nooit meer zo laten schrikken, he jongen.'

Wandelen

 

 

 

'Ja, wandelen met mama!' enthousiast sprong hij om me heen, haalde meteen zijn jas en schoenen voor de dag om zich klaar te maken voor een ommetje door de bossen.

Hij pakte mijn hand en liep naast me op de stoep.

'Mama, waar gaan we naar toe?'

'Naar de bossen.'

'Ojaa.'

Hij stapte weer dapper verder, over de stoep, naast het sportpark, het zandpad op.

We passeerden de boomkwekerij, sloegen het pad in langs de kwekerij waar op andere dagen de tractoren en wagentjes reden om de bomen te rooien en te verzorgen.

 

 

 

Ik maakte een paar foto's.

'Mama, deze boom ook op de foto zetten. En deze, en deze, en deze! En ja ook deze! En waarom deze niet mama?'

Hij liet me hand los en zocht de plassen op. Het water spatte op onder zijn schoenen, ik trok hem aan de kant, hij liep erom heen op naar de volgende plas.

 

 

 

 

 

We liepen verder, voorbij de kwekerij, de bossen in.

'Mama, ik wil naar huis.'

'Dan moeten we nog wel even lopen, kom deze kant op.'

'Mama, mama, ik wil naar huis.'

'Moet je naar de wc dan?'

'Ja, ik moet plassen.'

We liepen nog een stukje verder, tot voorbij de boerderij, voor wat privacy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We liepen weer verder, sloegen een verharde weg in, die ons terug bracht naar het dorp.

'Mama, wil je me dragen.'

Hij stak zijn armpjes omhoog en kwam voor mijn voeten lopen.

'Jij kunt heel goed verder lopen, jongen.'

'Neeee, dat kan ik niet, mama, mama!'

Ik tilde hem op en zette hem 4 meter later weer op te grond.

'Kom, nu kun je weer verder lopen.'

'Nee, mama, dragen!'

'Mama kan jou niet zo ver dragen. Je bent veel te zwaar.'

 

 

 

 

 

 

 

We liepen verder.

'Mama, wil je me dragen?'

'Bij het volgende witte bord zal mama jou wel weer een stukje dragen.'

'Zijn we er al?'

'Nee, we moeten nog een eerst een stukje lopen.'

'Hier staat een wit bord. Mama, wil je me dragen?'

'Hier staat geen wit bord en nee, nog een klein stukje.'

Bij het witte bord tilde ik hem op om hem een paar meter verderop weer neer te zetten.

En zo liepen we een tijdje door.

'Bij het volgende bord draagt mama jouw weer een stukje.'

Binnen een uur waren we al weer thuis terug, waar hij meteen door rende naar de achterdeur om lekker buiten te gaan spelen.

 

 

Toyboy

Klik en luister

 



Onze Nicky had een mooie pop gekregen van opa en oma. Eentje met een blauwe romper en oogjes die dichtvielen als je hem neerlegde in je armen. De pop werd al snel omgedoopt in baby. Nicky was echter snel haar belangstelling voor baby verloren, maar onze Tom was des te meer geïnteresseerd.
Maar Nicky moest wel mee doen.
'Wij spelen papa en mama! Nicky is mama en ik ben papa.' Hij lag op de bank met een dekentje over zich heen, Nicky naast hem.
'Liggen papa en mama dan alleen op bed?' vroeg ik.
'Ja, die doen samen slapen. Oh wacht baby moet er ook nog bij!'
Hij stond op en haalde de babypop erbij.
'Baby moet ook slapen. Baby doet huilen.'
'Misschien heeft baby honger, Tom.'
'Oh baby heeft honger.' Hij stond op, rommelde wat bij zijn speelkeukentje en kwam wat later terug met een kopje, hield het voor baby's mond en liet baby wat van de denkbeeldige drank drinken.
Van een oude schoendoos die ik hem gaf maakte we samen een bedje voor de baby. Met echte dekentjes, want 'Zo ligt baby lekker warm. Baby moet ook nog een vriendje. Hier baby, Mickey en beertje.' Hij stopte zijn knuffels naast de babypop onder de dekens.
Wat later haalde hij ze weer weg en keek boos naar de pop. 'Baby is stout. Baby krijgt geen beer en Micky.' Baby zette het op een huilen, maar Tom bleef streng. 'Nee, baby. Nee, en het licht blijft ook uit.'
Zelfs op de kinderdagverblijf was hij erg lief voor de poppen uit de poppenhoek. Vooral nadat hij tijdens het kerstverhaal het kindje Jezus onder zijn hoeden kreeg stond de Juf versteld van zijn zorgzaamheid. De juf moest zelfs beloven dat de baby ook echt te eten kreeg en ging slapen als hij naar huis was. Hij deed de babypop zelfs in bad tot vertedering van de aldaar aanwezige juffen.
'Het was zo lief om jou zoontje daarmee bezig te zien!'
De tranen stonden gewoon in mijn ogen toen ze me dat vertelde. Ons kleine manneke is soms zo ontroerend!


Griepvirus

Na een hele week zieke kindjes en onderbroken nachten, dacht ik het vrijdag wel een beetje gehad te hebben. Tom en Nicky toch nog maar een dagje extra thuis gehouden, met in mijn achterhoofd dat we zaterdag nog een feestje hadden bij mijn schoonouders. En op zondag nog een verlaat Sinterklaasfeestje.
Helaas, ook al leek het allemaal beter te gaan, het mocht niet baten. Vrijdagavond kwam ook D zo beroerd thuis dat hij amper op zijn benen kon staan, en ja ook hij bleek buikgriep te hebben.

Toch al mijn moed bij elkaar geraapt om met twee half zieke kindjes (Nicky gooide er een uur voor het feest nog even haar eten uit) en een zieke papa, naar het feest te gaan. We hadden goed en wel de gelukkige een hand gegeven, en het cadeau overhandigt, de koffie en het gebak net achter de kiezen. Toen Tom alles uitspuugde over de vloer. Gelukkig alleen ranja, maar de serveerster kon de golf nog maar net ontwijken.

Met zijn tweeën snel Tom opgepakt en mee naar huis genomen, gelukkig wonen we een straat verderop. D was weer terug gegaan, ik bleef thuis bij ons zieke manneke.
Tegen half 6 toch wat eten klaar gemaakt, bij Tom bleef er gelukkig al weer wat thee in. Ik keek terloops op mijn telefoon en zag dat ik een berichtje van D had ontvangen, dat ook ons pap alles uit had gespuugd op de wc. Ook  hij was onderweg naar ons huis.
Lijkbleek stond hij samen met ons mam op de stoep, om nog eenmaal een loopje te maken naar het toilet en daarna toch maar met een plastic zak in zijn hand, in de auto te stappen.
Toen de rust weer wat was wedergekeerd bracht ik Tom naar bed. Het kleine manneke sputterde aanvankelijk nog wat tegen, maar na een verhaaltje, een extra kusje en enkele slokjes water, kroop hij behaaglijk onder de deken met zijn knuffel.
Weer beneden nestelde ik me op de bank. Met de afstandsbediening zocht ik naar een leuk programma op de tv, maar nog voor dat ik iets gevonden had, hoorde ik ineens de sleutel in het slot. Het stemmetje van Nicky in de gang. 'Ga maar naar mama toe meid,' hoorde ik D zeggen.

'Nu al terug?' 'Ja, de kleine hier heeft papa onder gespuugd. Ze was het laatste uur ook ineens al erg hangerig, wilde alleen nog maar bij mij zitten. En ineens voel ik het zo achter mijn trui druppen.'
Na een snelle omkleedsessie besloot papa om de kleine meid maar meteen naar bed te brengen, en zelf ook maar vort thuis te blijven.
Zelf ben ik nog even terug geweest, maar na een klein half uurtje hield ook ik het voor gezien, de sfeer kwam er bij mij niet meer in. En mijn gedachten gingen meer uit naar mijn ziek thuisfront dan naar deze vrolijke menigte die aan lange tafels zaten na te genieten van het buffet.
Het had een mooie dag moeten worden, en gelukkig was het dat voor mijn schoonouders wel geweest! Echter hadden wij gezien de omstandigheden beter thuis kunnen blijven en alleen D er heen moeten laten gaan.
Maarja, in de toekomst kijken kan ik 'gelukkig' nog steeds niet.

Sinterklaasmiddag

 

 

 

'Mama, gaan we naar opa en oma?' De hele week had hij er al naar uitgekeken. Want zondag gingen ze naar opa en oma. Hij had zelfs al een brief geschreven voor Sinterklaas om te laten weten dat hij er heen zou gaan, zodat ze hem zeker niet zouden vergeten.

De kleine man was zelfs zo gespannen dat hij er nachtmerries van kreeg, hele enge met draaiende lampen, dansende pieten in zijn kamer en zelfs gordijnen die met veel lawaai heen en weer bewogen. Gillend werd hij wakker, om snel onder de dekens te duiken en in alle veiligheid papa en mama meerdere keren per nacht te roepen.

Gelukkig werd het de tweede nacht al beter, en begon hij er zelfs steeds meer naar uit te kijken dat we naar opa en oma zouden gaan.

Zaterdag was moeder al druk bezig geweest in de keuken om een heerlijke appel-speculaastaart te maken. Hij kon er bijna niet van af blijven. Zelfs niet toen mama al een aantal keren had gewaarschuwd dat de taart toch echt nog eerst gebakken moest worden.

 

Eindelijk brak de grote dag aan, en was het tijd om in de auto te stappen naar opa en oma.

Op de heenweg hielp hij papa om de weg te vinden. 'Waar moeten we nu heen Tom?' 'Die kant op!' 'Nu die kant op, en dan die kant en die kant', zei hij druk wijzend en gebarend met zijn handjes achterin zijn stoel. 'Weet het het zeker?' 'Ja, dan gaan wij naar opa en oma!'

Eenmaal binnen had hij de zak met cadeautjes al meteen gevonden. 'Hé, hier ligt een zak met pakjes.'

'Die heeft zwarte piet al gebracht vandaag.' zei oma. 'Die mogen wij uitpakken.'

'Nee, we gaan eerst nog wat drinken en een stukje taart eten die mama heeft meegebracht.'

'Jaaa! Taart eten!' Hij stond al meteen enthousiast samen met zijn zusje naast de aanrecht te wachten tot oma een stukje voor hem op het bordje had gelegd.

Na de koffie en het gebak was het tijd voor de pakjes. Hij was zo nieuwsgierig naar wat er allemaal in de bont ingepakte kadootjes zat dat hij het liefs alles tegelijkertijd uit de zak had gehaald. En eenmaal uitgepakt  liepen zowel Nicky als Tom trots rond met hun pasverworven speelgoed. Alles zat nog in de doos, maar het was een prachtig gezicht. Het was een mooie middag geweest.

Stout eten

Mama stond aan het fornuis eten te koken. De ramen in de keuken waren beslagen van de waterdamp die van de pannen kwam, het uitzicht naar buiten werd steeds mistiger. De eerste druppels gleden al naar beneden. Tom kwam de keuken binnen, hij keek verrast naar de ramen.
'Mama de ramen moeten gewassen worden.' Hij voegde de daad bij het woord, en liep naar het keukenkastje. Hij  haalde de trekker eruit, klom op de keukenstoel en begon de ramen droog te trekken.
Nadat hij de ene helft van het raam gedaan had, bekeek hij van een afstandje zijn werk.
'De andere kant moet ook nog gewassen worden. Ik ben de ramenwasser, mama.'
De pannen op het vuur dampte vrolijk verder, en weldra waren de pas gedroogde ramen weer beslagen.
 'De ramen zijn weer geslagen!'
Tom klom opnieuw op de stoel, maar in plaats van de ramen droog te trekken ging hij boos voor de pannen staan.
'Stout eten, je mag de ramen niet slaan. Ga maar in de hoek staan! Eten is stout!'
Waarna hij tevreden van de stoel klom en de ramen opnieuw droog begon te maken met zijn trekker.
Zo dat zou dat stoute eten wel leren!

Mais rijden met papa

De hele dag waren ze bij opa en oma geweest. De kinderen hadden hun hartje weer opgehaald, mee gewandeld met opa, naar de winkel en ook nog de mooiste kastanjes en eikels geraapt! Toms zakken puilde uit van de bruine vruchten met witte stip, hij stapte stoer aan de hand van opa mee terug naar hun huis, alwaar mama ze weer meenam. Ze zwaaiden beide enthousiast door de autoraampjes toen ze de straat uit reden.
'We hebben kastanjes geraapt, mama!' zei Tom. 'En gewandeld! En naar de winkel geweest!'
Nicky werd steeds stiller, het mutsje van haar rode jas was over haar ogen gezakt, haar oogjes gesloten, haar hoofdje zakte knikkebollend opzij. Ook Tom was opgehouden met kletsen en keek stilletjes uit het raam.
Mama stopte de auto voor hun huis op de parkeerplaats en zette de motor af, toen de telefoon ging. Papa. 'Zou je het autostoeltje eruit willen halen? Dan kan onze Tom met mij mee in de vrachtauto.' 'Maar hij moet nog eten!' 'Ik kom nu langs, dus hij kan nu mee.'
Er werd snel besloten om het kleine manneke zijn uitstapje met papa te gunnen. Het stoeltje werd uit de auto gehaald, en wat later kwam papa al met een grote rode vrachtauto voorgereden, het stoeltje werd overgezet en weldra zat Tom trots naast papa in de vrachtauto. Hij mocht mee mais gaan rijden!
Tom begon meteen te babbelen toen de wagen over de smalle weggetjes tussen de maïsvelden doorreed. 'Papa, die moeten we ook nog allemaal hakselen!' als er weer een maïsveld voorbij kwam en 'die hebben we al gehad! Die hoeft niet meer!' als er alleen nog maar resten van maisplanten op het veld waren achtergebleven. Halverwege dommelde hij even weg, zijn hoofdje knikkebollend op zijn kin, om weer verschrikt overeind te komen. Papa stelde voor om naar huis te gaan, het was allang bedtijd geweest voor de kleine man, en hij had zelfs nog niet eens gegeten.
'Nee, nog niet naar huis, we moeten mais hakselen!' riep Tom verontwaardigd en zelfs een beetje boos uit, maar eenmaal weer thuis, achter een groot bord met een heerlijke appelpannenkoek, was het leed al snel geleden. Moe, maar vol van de nieuwe ervaring ging hij naar bed, waar hij al weldra in een diepe slaap viel, heerlijke dromen over de prachtige rit in de vrachtauto.

Bellen blazen

IJverig

Blazen

In een kring

van zeep

Vol bewondering

Kijken

Naar de regenboog

Kleurige zeepbel

Volgend

Met zijn oogjes

Tot het knapt

Hoog in de lucht

Wereld vol verwondering

Bewondering

Regenbogen

Van zeepbellen

Tom 3 jaar

Tom is vandaag 3 jaar geworden. Het was een prachtige dag, en ondanks de regendruppels die af en toe naar beneden vielen hebben we het toch grotendeels droog weten te houden zodat de kindjes lekker buiten hebben kunnen spelen. Naast gekleurde slingers, cup cakejes, muffins en kwarktaart (uiteraard allemaal zelf gemaakt) mochten ook de nodige cadeautjes niet ontbreken. Ons manneke is echt flink in de watten gelegd en had een leuke dag gehad die afgesloten werd met lekkere frietjes.
En wat is hij ineens alweer groot, ik weet nog dat ik hem 3 jaar geleden voor het eerst in mijn armen hield, bijna niet kon geloven dat dat mooie baby'tje van ons was. Wat gaat de tijd toch snel! 

Schilderen

Vloeiende kleuren

strijken zachtjes

vloeiend, uitlopend

over papier

Paars

vooral roze

nog meer roze

kleuren gemengd

Blauw spreekt

spat eruit

penseel strijkt

mengt

Hij doopt nog eenmaal

zijn penseel

in het langzaam paarser

wordende water

                     

Leunt achterover

bewondert

strijkt nog een keer

'Klaar!'

bron: Mieke van de Vossenberg

Grasmaaien

Het leven van een loonwerker is druk, heel druk. Vooral nu na een lange periode van kou en regen, het gras hoog genoeg is om gemaaid worden, krijgen de boeren het op hun heupen en moet er gemaaid worden. En dat stopt niet als de zon onder is, nee, zelfs dan gaan de mannen gewoon door met maaien, hooien en inkuilen.

Afgelopen zondag zijn we even een kijkje wezen nemen bij Nick die op een grasland vlakbij een rij kassen aan het werk was. Tom mocht samen met papa zelfs nog even meerijden, wat hij geweldig vond. Hij was zo enthousiast dat hij volop aan de praat raakte met de chauffeur.

'De tractor doet grasmaaien. Tom en papa in de tractor. Tom heeft nieuwe schoenen.'

Zelf stond ik aan de kant van de weg te kijken, bij de auto, plaatjes schietend, genietend van het uitzicht, de roofvogels die boven het grasland cirkelde. Nicky zat in de auto, heb haar der even uitgehaald, maar elke keer als de tractor onze kant op kwam, kroop ze steeds dichter tegen me aan, haar handjes stevig om me heen geklemd. Om weer blij te lachen en te zwaaien toen ze weer veilig in haar autostoeltje zat met de autodeur gesloten. Nee, geen grote machines voor haar.

Daarentegen had Tom een top middag gehad, hij was zelfs zo onder de indruk dat hij er 's avonds niet van kon slapen. Maar hij en papa hadden genoten!

tuinieren met opa

Na een heel weekend zelf al flink aan de slag te zijn geweest in de tuin, kwam vanmiddag ons pap ook nog even helpen om de potten en bakken in mijn tuin te vullen met plantjes. Natuurlijk kwam Tom ook mee helpen. Hij hielp het zand in de potten te doen met een schepje en met zijn handjes, al belandde het meeste ernaast wat zorgde voor een steeds groter stapeltje zwarte potgrond onder de tuinbank.

De kleine potjes werden voorzien van zand en ingezaaid met allerlei zaadjes van verschillende soorten kruiden, de grote bakken aan de schutting werden gevuld met een mix van geraniums, Spaanse margrieten, fuchsia en andere kleine paarse bloemetjes. Tom vond het geweldig om mee te helpen.

Trots tilde hij samen met opa een bloempot op, dompelde de plantjes in een grote emmer water, en gaf opa stenen aan om onder in de bloempot te leggen.
'Wil jij voor opa een steentje halen?' vroeg opa aan hem.
'Ja, ' zei Tom stellig en liep al stralend richting de kruiwagen waar een stapel kleine en grotere stenen was opgestapeld, om vervolgens terug te komen met een grote baksteen, die hij met enige moeite uit de wagen getild had.

'Die is een beetje te groot Tom, ' lachte opa, hij pakte zijn hand en Tom volgde hem braaf weer terug naar de kruiwagen waar ze samen een nieuw steentje uit zochten.
'Een babysteentje!!' volgens Tom.

Wat later toen we wat gedronken hadden aan de tuintafel, opa de tuin begon op te ruimen, en ik Tom uitkleedde en van zwart zand ontdeed in de bijkeuken, was ons manneke ineens moe.
'Tom naar bed toe. Naar beer en Mickey.' En uitgeteld van het harde werken ging hij opgekruld op zijn bedje liggen, waar hij wat later in slaap viel. Onze kleine tuinman.