Zaterdagavond, al enkele weken geleden inmiddels. Ik had afgesproken om samen met I naar Stef Bos te gaan in het openluchttheater de Kersouwe. Een beetje spannend was het wel, want we hadden elkaar enkel nog tijdens de kindervakantieweken gesproken, waar zij als leidster en ik als fotografe aanwezig was om alles vast te leggen. Dit zou ons eerste avondje uit worden.
We togen naar Heeswijk Dinther in het autootje van I, parkeerde het op het grote grasveld en liepen met de andere bezoekers mee naar het theater wat tussen de bossen gelegen was. Onze tickets werden keurig gescand bij de ingang, we kochten leren kussentjes en zochten een plaatsje op een van de houten bankjes voor het podium van het kleine theater.
I ging drinken halen, en toen ze net weg was verscheen er een man op het podium die ons meedeelde dat het die avond was uitverkocht, dat hij erg blij was deze fantastische artiest in zijn theater te verwelkomen, maar dat we wel allemaal een beetje dichter bij elkaar moesten gaan zitten om alle bezoekers een plekje op de bankjes te kunnen geven. Al snel zag je iedereen op de zijtribune een stukje opschuiven, zodat er ineens veel meer plek vrijkwam voor de andere mensen die stilletjes het theater binnen kwamen.
Om iets over negen verscheen Stef Bos op het podium. Hij startte met een lied, praatte vol liefde over zijn vader na het liedje papa, en grapte over de rookmachine nadat die de gitarist totaal in de mist had gehuld waarna het publiek moest lachen terwijl hij onverstoorbaar door bleef gaan met zijn optreden, om hem na afloop toch maar even uit te zetten om herhaling te voorkomen.
Omringd door de geur van deet, de zoemende muggen die veilig op afstand bleven, het groen van de bomen die ons omringden, genoten wij met een lach en soms ademloze stilte van zijn optreden. We lachten toen hij vertelde over de cowboyfilms die hij vroeger altijd op de Duitser zag, en zijn grote bewondering toen hij later in Frankrijk erachter kwam dat zijn acteur ook Frans bleek te kunnen spreken, echter viel hij toch wel een beetje van zijn geloof af toen bleek dat al die films eigenlijk Amerikaans waren, en ze enkel opnieuw waren ingesproken. De charme viel toch een beetje weg.
I en ik genoten en het was een gezellige avond.
We werden zelfs aangezien voor zusjes door de dame naast ons, die verwonderd luisterde toen we vertelden dat dit onze eerste echte afspraak was na jaren contact via internet. In de spiegel op het toilet zochten we de gelijkenis, die we vonden in onze haren en misschien ook wel die kuiltjes in onze wangen , grappend over dat we het toch eens na moesten vragen aan onze ouders.
Ter afsluiting van deze zeer geslaagde avond aten we nog een hamburger aan een hangtafeltje, waarna we huiswaarts keerden. Het was voor herhaling vatbaar.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
