Dinsdagavond 30 augustus, inmiddels enkel nog een mooie herinnering, gingen we met een groepje dames uit eten bij het Zusje. Na jarenlang samen in een team te hebben gewerkt, is het team inmiddels uit elkaar gevallen. Twee hebben er totaal ander werk gevonden, een werkt nog in het filiaal en ik ben ook al weer enige tijd op een andere werkplek te vinden.
Toch hebben we al weer enkele jaren het idee opgevat om gezellig met elkaar uit eten te gaan.
Deze avond gingen we uit eten bij het Zusje in Uden.
Het was voor het eerst dat ik mijn fototoestel meegenomen had, met de bedoeling een sfeervolle reportage te maken van de avond. En bij sfeer hoort ook de aankleding van het terras. De vogelhuisjes die tegen de boom waren gespijkerd waar ons tafeltje onder stond.
Het tafeltje zat vol kleine plakvliegjes, waardoor onze handen vast kleefden en we aan de ober een doekje vroegen.
'We doen de tafels meerdere keren per avond af, het probleem ligt bij de bomen, die scheidden een of andere vloeistof af.' 'Het zijn niet de bomen het zijn de beestjes die op de bladeren leven, die scheidden dat plakgoedje af. Kun je inderdaad weinig aan veranderen, hoogstens parasols boven de tafels plaatsen.' Ik had bijna te doen met de ober, vooral toen hij tot wel 5 keer toe bleef herhalen dat ze de tafels echt heel vaak af doen. Ik zag het helemaal voor me.
Om het leed een beetje te verzachten kregen we allemaal een placemat, waar tevens ons keuzemenu op geprint stond. Het beloofde een tapasavond te worden.
Onder het genot van de heerlijke hapjes en drankjes en vele glazen water, praatten we elkaar bij over de kinderen. Onze trotse oma liet foto's zien van haar 5 maanden oude kleindochter, en de moeders vertelden over de studies van hun kinderen.
'Heb je al foto's gemaakt van de gerechten? Ik wil wel foto's van de gerechten die we op tafel hebben gehad. Niet alleen maar lege schaaltjes,' zei Angelique toen ik net de lens op de stapel lege aardewerk richtte.
Ze had natuurlijk wel een punt.
Het werd later, de hapjes verschenen in tweetallen op tafel.
'Het gaat wel erg langzaam vandaag, ik heb honger!'
'Nee, ik zit al bijna vol, maar het is allemaal zo lekker!'
'Zullen we een wijntje bestellen?'
'Is goed, als jij meedoet, bestel ik er ook wel eentje.'
'Helaas, ik moet rijden, dus ik doe niet mee.'
'Nee, voor mij ook niet. Ik drink bijna nooit meer.'
'Proost dan maar!'
'Wacht, nu een foto maken.'
Klik, volle borden!
Tegen half 10 was het schemerig en werd het langzaam aan wel erg donker op ons tafeltje.
Met lichtjes op de mobiel werden de kaartjes ingevuld, waarop de gerechtjes stonden die we konden bestellen.
Naast ons aan het tafeltje was het stelletje opgestaan om naar huis te gaan.
Liesbeth stond snel op om ons inmiddels gedoofde kaarsje om te wisselen met hun kaarsje.
Heerlijk sfeertje.
Natuurlijk kon een groepsfoto ook niet ontbreken. We vroegen de serveerster die de tafel kwam leegruimen of ze dat voor ons wilde doen.
Ze pakte de camera van ons over.
'Oei, die is zwaar. Even kijken hoe deze werkt. Moet ik op het schermpje kijken? Oh nee, door het zoekertje, en dan dit knopje? Dat is een wieltje, oh wacht ik heb hem. Hij is jammergenoeg niet helemaal goed gelukt.'
'Kom ik zal je een beetje helpen. Je moet een beetje meer omlaag richten met de camera.'
'Oh, zo.' Ze nam de camera weer van me over en probeerde het nog een keer. Het was nog niet helemaal geweldig, maar toch een aardig resultaat voor iemand die dat bijna nooit doet.
Ik heb nog een boek verkocht, waarna zelfs de serveerster nog vol belangstelling de achterkant begon te lezen en meteen geïnteresseerd was.
Voor herhaling vatbaar.
