We hadden het er samen al meerdere keren over gehad. Dat we jammer genoeg zo weinig tijd hadden voor ons hondje. De urenlange wandelingen die we eerst nog maakten toen er nog geen kinderen waren, en later toen de kinderen nog in de kinderwagen lagen, waren steeds minder geworden. En het beestje bracht steeds meer tijd in de tuin door. Iets wat voor Max gewoon niet genoeg was. Dat kleine rondje tuin, een beetje dabben in het gras, wat snuffelen aan de kleine boompjes, een poot omhoog tegen alweer dezelfde paal. Het was voor hem ook allang niet meer leuk.
Ook nu de kinderen ouder begonnen te worden, en hij ze elke keer enthousiast tegemoet kwam gesprongen, luid blaffend, werd dat niet altijd in dank af genomen. Maar het ergste was de angst die ze kregen voor onze Max, terwijl hij alleen met ze wilde spelen.
Elke keer als hij weer los rondliep, renden ze meteen naar binnen, totaal niet meer voor reden vatbaar als we ze probeerden om te praten misschien toch nog even het hondje te aaien.
