Dagje dierentuin

 

 

Het was een prachtige dag afgelopen zondag voor een bezoekje aan de dierentuin. Na het ontbijt aangereden naar opa en oma, die met ons mee zouden gaan en toen kon de dag beginnen.

Het park was flink veranderd sinds Dirk en ik er 5 jaar geleden samen waren geweest. De bomen en struiken waren flink gegroeid, waardoor het park een natuurlijker uitstraling had gekregen. Voor de kinderen waren er volop speelgelegenheden langs de paden. Wiebelen over een smalle brug bij de otters, een berg beklimmen als een berggeit, nog een berg beklimmen en door een spannend gangenstelsel van glijbanen weer naar beneden glijden.

De kinderen hadden de grootste lol! De dieren waren maar bijzaak. Al namen ze wel de tijd om ze allemaal even te bekijken, na een paar minuten kijken draaiden de kopjes weer omhoog. 'Klaar met kijken mama!' zei Nicky, waarna ook Tom snel even 'Klaar' riep om snel weer door te rennen naar het volgende dier.

 

 



 

 

 

Bij de leeuwen werd er toch wat langer halt gehouden. Tom die in de auto nog stoer zat te vertellen dat hij de leeuwen en tijgers wilde zien en 'Ik ben super Tom en helemaal niet bang van de tijgers en leeuwen.' werd toch ineens wel erg stil toen een grote leeuw ineens dicht bij het glas kwam staan.

De houten leeuwen die voor het leeuwenverblijf waren neergezet waren een stuk interessanter. Temeer omdat je ze met een simpele druk op de knop kon laten brullen.

Na de wasbeertjes en de apen eindigde de route door het park bij een grote speeltuin, waar we even halt hielden. Het was inmiddels een beetje begonnen met regenen, waardoor de aanwezige bezoekers in het park naar het restaurant of de binnenspeeltuin waren gevlucht.

Tom en Nicky trokken zich echter weinig aan van de druppels en beklommen de grote glijbaan, die nat was geworden en daardoor iets harder gleed dan verwacht. Nicky kwam huilend beneden, Tom kon er alleen maar om lachen.

 

 

 

 

In het restaurant besloten we met zijn allen wat te gaan eten. Nicky schoof meteen aan en at mijn soepkom voor de helft leeg, terwijl Tom het nog veel te druk had met spelen, al kwam hij wat later toch naar onze tafel toe voor zijn frietjes.

Terug in de auto vielen ze beide in slaap.

 

 

 

 

 

Pechweekje

Poeh, opgelucht zakte ik op de bank. Het was me het weekje wel geweest. Vorige week vrijdag was Dirk vertrokken om een weekje te gaan crossen in Roemenië. Een lange week alleen thuis met de kinderen lag voor me.
Zaterdag begon het goed met prachtige zonnig weer, kindjes in het zwembad, lekker buiten eten en volop genieten van de rust en het koele water.
Die nacht werd Nicky ziek. De volgende morgen het vieze beddengoed en nachtkleding in de wasmachine gegooid, die er halverwege al de brui aan bleek te geven. Na enkele vergeefse pogingen de machine aan de gang te krijgen, de moed opgegeven en schoonmoeders opgebeld om te vragen of zij voor mij Nicky's beddengoed uit wilde wassen. Helaas bleek ook de pomp niet meer te werken, en duurde het ook nog eens eventjes voor het deurtje openging, waarna de kletsnatte was er weer vies uit kon worden gehaald. Alles in de wasmand gestopt, achterin de auto gezet en naar schoonmoeders gebracht. Kindjes ook meteen meegenomen, want met Nicky ging het gelukkig al weer wat beter. Ze at nog niet, maar was weer even levendig als anders en had weer wat kleur op haar wangetjes. Echter nu was Tom weer erg hangerig, een reden te meer om hem wat in de gaten te houden.
Eenmaal bij ons thuis aangekomen, bleef hij een beetje stil bij opa hangen, tot hij ineens op stond en alles op het toilet eruit spuugde. De rest van de middag lag hij te slapen op de bank.
's Avonds op tijd weer naar huis gegaan om ze op tijd in bed te leggen, ze waren beide nog wat moe, maar het ergste leed was geleden.
Maandag nog steeds twee hangerige kindjes, dus toch nog maar een dagje rustig aan gedaan.
Er was die middag code oranje voorspeld voor zwaar onweer, en al weldra diende rond de middag de eerste bui zich aan met een praçhtige donkere lucht. Terwijl ik enthousiast de bui tegemoet liep, we waren toch maar even naar opa en oma gaan lopen, werd mijn enthousiasme al weldra afgezwakt door de nuchtere opmerkingen van mijn schoonvader. 'Ach maak je niet zo druk, kom snel binnen, ga zitten tis maar een buitje.' Buiten begon het echter te stortregenen, maar ze begrepen niets van mijn opwinding. En al helemaal niet toen wat later op het nieuws code rood voor Limburg werd afgekondigd waar Pinkpop volop aan de gang was. 'Ach dat loopt wel los.'
Achteraf bleek dat ze daar vooral erg veel geluk hadden gehad en het zwaartepunt van de bui over Duitsland trok waar een hele straat na de harde wind bedolven was onder de omgevallen bomen die als luciferhoutjes omwaren gewaaid en op huizen en auto's terecht waren gekomen.
De rest van de week verliep redelijk rustig. Tot donderdag toen ik per ongeluk mijn telefoon in de wc liet vallen, deze viel nietsvermoedend uit mijn zak. Snel heel het toestel uit elkaar gehaald om te redden wat er te redden viel, maar helaas bleek al snel dat er geen leven meer in te krijgen was.
Vrijdag begon al niet geweldig doordat ook ik het buikgriepvirus onder leden bleek te hebben, en 's middags ziek naar huis ben gegaan van mijn werk, waarna ik thuis de middag boven het toilet heb doorgebracht en de rest in bed. Mijn schoonmoeder heeft de kindjes nog opgehaald, ze hebben daar meegegeten en ze heeft ze mee naar huis gebracht. Ze verdient een grote doos bonbons voor al de hulp! Zaterdag was het nog niet veel beter, maar gelukkig was ik vandaag weer genoeg opgeknapt om nog even naar de zeskamp in Beek en Donk te gaan.
Tja, het was me het weekje wel...

Gezocht...

Een heerlijke dag in de tuin. De kinderen speelden fijn buiten. Druk in de weer met hun fietsjes en de schommel. Opa was op bezoek, had al een tijdje geduwd bij de schommels en zat nu onder het afdak gezellig te praten met vader. Moeder lag op het kleed in de tuin.
Ineens waren de kindjes weg, naar binnen. Ze maakten zich nog niet al te veel zorgen, ook na een korte klik van het slot. Na even een kort kijkje bij de achterdeur bleek dat ze vader, moeder en opa buiten hadden gesloten.
Gelukkig hadden ze beide hun sleutels nog bij en zaten ze nog prima in de achtertuin. Het was heerlijk weer, en de kindjes zouden er vast snel genoeg van krijgen.
Alhoewel. 'Ze zijn nu wel met zijn tweetjes.' 'Dat wel, en zit de voordeur op de knip?' 'Ja, die zit op de knip.' 'Oke', zei moeder. Ze was er echter toch niet helemaal gerust op en liep door de poort naar de voordeur. Deze was makkelijk te openen. Ze liep naar binnen. Het was er opvallend stil.
Geen kinderen in de kamer en keuken, bijkeuken  en zelfs boven was nergens iets te bekennen van de aanwezigheid van de kinderen. 'Tom, Nicky!?' Geen reactie.
Een lichtelijk paniekgevoel borrelde in haar buik naar boven. Het zal toch niet.
Ze liep weer via de voordeur naar buiten. 'Dirk de kinderen zijn weg!'
'Heb je boven gekeken,' 'Ja', 'En in de bijkeuken?' 'Ja.' 'Weet je het zeker?' 'Ja, er is echt niemand!'
'Zijn ze toch via de voordeur,' hij maakte zijn zin niet af en kwam al gehaast aanlopen uit de tuin, opa achter hem aan. Ze sloten snel de poort, de voordeur en verdeelden de wegen die ze zouden gaan doorzoeken. In hoog tempo liepen ze allemaal een andere kant op. Moeder liep snel naar het veldje achter het huis. Het was er opvallend stil, maar toch liep ze verder het gangetje door, aan de andere kant uitkomend op een weg die naar opa's en oma's huis leidde.
Vader had intussen oma al aan de lijn, maar daar waren ze nog niet aangekomen.
En opa rende hard door de Populierenlaan, zo hard dat de frietboer verschrikt overeind ging zitten in zijn kraam, hopende op een klant.
In de Kastanjestraat zagen ze de een na de ander voorbij komen gerend, uiteindelijk kwamen ze allemaal uit bij oma, maar nog steeds waren de kinderen niet terecht.
Ineens kreeg moeder een ingeving, ze liep weer terug naar huis en deed de voordeur open. Net op dat moment kwam Tom de trap afgelopen, lichtelijk verbaasd. 'Mama, waar waren jullie nou? Wij waren jullie kwijt!' 'Waar waren jullie?' 'Wij zaten in de bijkeuken achter de schotten, waar zijn papa en opa?' 'Die zijn naar jullie op zoek, maar ik bel ze meteen even.'
Er ging een zucht van verlichting door haar heen terwijl ze vader op de hoogte bracht van alles. Wat later stonden ook opa en oma op de stoep. Nicky lag al op bed en Tom was zich van geen kwaad bewust. 'Papa en opa waar waren jullie nou ineens naar toe?' Vader knuffelde hem en gaf hem een aai over zijn bol. 'Ons nooit meer zo laten schrikken, he jongen.'

Toyboy

Klik en luister

 



Onze Nicky had een mooie pop gekregen van opa en oma. Eentje met een blauwe romper en oogjes die dichtvielen als je hem neerlegde in je armen. De pop werd al snel omgedoopt in baby. Nicky was echter snel haar belangstelling voor baby verloren, maar onze Tom was des te meer geïnteresseerd.
Maar Nicky moest wel mee doen.
'Wij spelen papa en mama! Nicky is mama en ik ben papa.' Hij lag op de bank met een dekentje over zich heen, Nicky naast hem.
'Liggen papa en mama dan alleen op bed?' vroeg ik.
'Ja, die doen samen slapen. Oh wacht baby moet er ook nog bij!'
Hij stond op en haalde de babypop erbij.
'Baby moet ook slapen. Baby doet huilen.'
'Misschien heeft baby honger, Tom.'
'Oh baby heeft honger.' Hij stond op, rommelde wat bij zijn speelkeukentje en kwam wat later terug met een kopje, hield het voor baby's mond en liet baby wat van de denkbeeldige drank drinken.
Van een oude schoendoos die ik hem gaf maakte we samen een bedje voor de baby. Met echte dekentjes, want 'Zo ligt baby lekker warm. Baby moet ook nog een vriendje. Hier baby, Mickey en beertje.' Hij stopte zijn knuffels naast de babypop onder de dekens.
Wat later haalde hij ze weer weg en keek boos naar de pop. 'Baby is stout. Baby krijgt geen beer en Micky.' Baby zette het op een huilen, maar Tom bleef streng. 'Nee, baby. Nee, en het licht blijft ook uit.'
Zelfs op de kinderdagverblijf was hij erg lief voor de poppen uit de poppenhoek. Vooral nadat hij tijdens het kerstverhaal het kindje Jezus onder zijn hoeden kreeg stond de Juf versteld van zijn zorgzaamheid. De juf moest zelfs beloven dat de baby ook echt te eten kreeg en ging slapen als hij naar huis was. Hij deed de babypop zelfs in bad tot vertedering van de aldaar aanwezige juffen.
'Het was zo lief om jou zoontje daarmee bezig te zien!'
De tranen stonden gewoon in mijn ogen toen ze me dat vertelde. Ons kleine manneke is soms zo ontroerend!


Griepvirus

Na een hele week zieke kindjes en onderbroken nachten, dacht ik het vrijdag wel een beetje gehad te hebben. Tom en Nicky toch nog maar een dagje extra thuis gehouden, met in mijn achterhoofd dat we zaterdag nog een feestje hadden bij mijn schoonouders. En op zondag nog een verlaat Sinterklaasfeestje.
Helaas, ook al leek het allemaal beter te gaan, het mocht niet baten. Vrijdagavond kwam ook D zo beroerd thuis dat hij amper op zijn benen kon staan, en ja ook hij bleek buikgriep te hebben.

Toch al mijn moed bij elkaar geraapt om met twee half zieke kindjes (Nicky gooide er een uur voor het feest nog even haar eten uit) en een zieke papa, naar het feest te gaan. We hadden goed en wel de gelukkige een hand gegeven, en het cadeau overhandigt, de koffie en het gebak net achter de kiezen. Toen Tom alles uitspuugde over de vloer. Gelukkig alleen ranja, maar de serveerster kon de golf nog maar net ontwijken.

Met zijn tweeën snel Tom opgepakt en mee naar huis genomen, gelukkig wonen we een straat verderop. D was weer terug gegaan, ik bleef thuis bij ons zieke manneke.
Tegen half 6 toch wat eten klaar gemaakt, bij Tom bleef er gelukkig al weer wat thee in. Ik keek terloops op mijn telefoon en zag dat ik een berichtje van D had ontvangen, dat ook ons pap alles uit had gespuugd op de wc. Ook  hij was onderweg naar ons huis.
Lijkbleek stond hij samen met ons mam op de stoep, om nog eenmaal een loopje te maken naar het toilet en daarna toch maar met een plastic zak in zijn hand, in de auto te stappen.
Toen de rust weer wat was wedergekeerd bracht ik Tom naar bed. Het kleine manneke sputterde aanvankelijk nog wat tegen, maar na een verhaaltje, een extra kusje en enkele slokjes water, kroop hij behaaglijk onder de deken met zijn knuffel.
Weer beneden nestelde ik me op de bank. Met de afstandsbediening zocht ik naar een leuk programma op de tv, maar nog voor dat ik iets gevonden had, hoorde ik ineens de sleutel in het slot. Het stemmetje van Nicky in de gang. 'Ga maar naar mama toe meid,' hoorde ik D zeggen.

'Nu al terug?' 'Ja, de kleine hier heeft papa onder gespuugd. Ze was het laatste uur ook ineens al erg hangerig, wilde alleen nog maar bij mij zitten. En ineens voel ik het zo achter mijn trui druppen.'
Na een snelle omkleedsessie besloot papa om de kleine meid maar meteen naar bed te brengen, en zelf ook maar vort thuis te blijven.
Zelf ben ik nog even terug geweest, maar na een klein half uurtje hield ook ik het voor gezien, de sfeer kwam er bij mij niet meer in. En mijn gedachten gingen meer uit naar mijn ziek thuisfront dan naar deze vrolijke menigte die aan lange tafels zaten na te genieten van het buffet.
Het had een mooie dag moeten worden, en gelukkig was het dat voor mijn schoonouders wel geweest! Echter hadden wij gezien de omstandigheden beter thuis kunnen blijven en alleen D er heen moeten laten gaan.
Maarja, in de toekomst kijken kan ik 'gelukkig' nog steeds niet.

Schaapjes kijken

Een mooie zaterdagochtend, de kindjes hun schoentjes en jasjes aangedaan, op voor een wandeling,
met de bolderkar
'Tom wil lopen.'
'Nog even wachten tot we bij de bossen zijn.'
'Tom wil lopen.'
'Even wachten nog, nog een klein stukje.'
De berm stond vol met de kleine gele bloemetjes van het speenkruid,
de witte kopjes van de bosanemoontjes
en hier en daar nog een verlaat sneeuwklokje, zelfs de bladeren van het zevenblad waren al weer volop aanwezig, net als het fluitenkruid met zijn prachtige varenachtige blad.
We kwamen langs een oude boerderij met tuinkabouters in de tuin die vanaf een muurtje op ons neerkeken zelf genietend van het voorzichtige zonnetje dat door de wolken piepten
'Tom schaapjes kijken!'
Dus sloegen we af een zandpad in.
Aan het zandpad was een wei met schapen.
Een mevrouw met een hond kwam ons tegemoet.
Tom liep enthousiast op haar toe.
'Ga maar gauw kijken.' zei ze, 'Er zijn twee lammetjes!!'
We liepen door tot het einde van de wei, waar je dichterbij de schaapjes kon komen
omdat de sloot daar even ophield.
De schaapjes hadden net te eten gehad, bleven stug staan bij hun blaadjes witlof en andere groente.
Tom en ik liepen voorzichtig dichterbij, Nicky achterlatend in de bolderkar, ze zwaaide vrolijk naar de schaapjes. Toen de schaapjes dichterbij kwamen begon ze er zelfs voorzichtig 'hai hai' tegen te roepen. Tom daarentegen hield meteen een heel verhaal op.
'Hoi schaapje. Dat is Nicky, dat is Nicky mijn zusje. Dat is de bolderkar, dat is een kip.' hij wees naar een kippenhok tegenover het weitje aan de andere kant van het zandpad. De schaapjes kwamen nieuwsgierig dichterbij. Even kijkend, aandachtig het kleine manneke in zich opnemend. De twee kleine lammetjes werden echter angstvallig uit zicht gehouden. Twee kleine zwarte lammetjes, die achter hun moeder aanrenden, zoekend onder haar vacht voor een slokje van haar melk.
Tom had het echter alweer gezien.
'Daag schaapjes, Tom gaat naar huis. Daaag!' En druk zwaaiend gingen we weer verder over het zandpad, terug naar huis.

Consultatiebureau

'Ze ziet er goed uit, 'zegt de arts als onze meid trots de spreekkamer binnen komt gestapt. 'Loopt ook al goed. Hoe lang doet ze dit al?'

'Al sinds de kerst.'
'Neem haar maar even bij je op schoot, kijk eens meisje mooie blokjes.' Onze meid haalt ze meteen uit het bakje en begint ze er dan weer netje in te stapelen. 'Goedzo, doet ze goed hoor. Kijken we even naar de groeicurve. Zien we hier dat ze een flinke groeispurt heeft gemaakt. Zo, en kwa gewicht is ze ook veel aangekomen zeg. Gaat nu hard naar het gemiddelde toe.' (voorheen zat ze kwa lengte erboven en kwa gewicht eronder) 'Wat eet ze zoal op een dag, want ze is toch wel een beetje teveel aangekomen hoor.'
'Gewoon een boterham 's morgens en 's middags, fruit en avondeten.'
'Oh ja, das toch niets teveel, ja omdat ze ineens zoveel aangekomen is, hè. Maar niks om je zorgen om te maken hoor (wat ik dus wel meteen doe, help onze meid moet op dieet, misschien teveel suiker? Toch maar wat vaker thee aanbieden en het glaasje ranja schrappen) en verder doet ze het goed hoor.'
Na de standaard controle, haar ogen, in de oortjes kijken, longen luisteren en voelen in de liezen en aan de buik, konden de prikjes klaargemaakt worden.
'Hier krijgt ze over een dag of 5/10 misschien wat uitslag van, maar dat hoort er dan gewoon bij, hoef je je daar geen zorgen over te maken.'
Kleine meid blijft netjes op mijn schoot zitten en lijkt na de eerste prik geen kik te geven, totdat het doordringt dat het toch niet zo fijn is, met een hevig snikkende meis wordt ook de volgende prik gezet en kan ik weer gaan.
Tja alles was goed en ik hoef me geen zorgen te maken, maar zou ze toch niet...