Spanning

Mijn oudste gaat helemaal op in het sinterklaasverhaal. En dat levert soms vervelende situaties op. Ik schreef er een gedicht over.

Spanning

Zou de goede sint wel komen
Neemt hij mee zijn lieve piet
Of slaat hij ons dit jaar over
Zoveel reden voor verdriet

Elke ochtend weer dat gevecht
Teleurstelling op zijn gezicht
Als er in zijn schoen
Opnieuw geen pakje ligt

En zusje was pas jarig
En zij heeft zoveel kadoos
Hij kijkt nog eens naar de stapel
En reageert ineens heel boos

Het is moeilijk om te begrijpen
Dat piet hem echt wel ziet
En ook veel aan hem moet denken
Hij vergeet hem heus niet

Wat zal ik blij zijn
Als deze dagen
Weer voorbij zijn gegaan
Zonder pijnlijke vragen

En ik zijn snoetje zie stralen
Bij het zien van alle pakjes klein en groot
Alle pijn en verdriet vergeten
Terwijl de sint stilletjes vertrekt met zijn boot.

Sinterklaasmiddag

 

 

 

'Mama, gaan we naar opa en oma?' De hele week had hij er al naar uitgekeken. Want zondag gingen ze naar opa en oma. Hij had zelfs al een brief geschreven voor Sinterklaas om te laten weten dat hij er heen zou gaan, zodat ze hem zeker niet zouden vergeten.

De kleine man was zelfs zo gespannen dat hij er nachtmerries van kreeg, hele enge met draaiende lampen, dansende pieten in zijn kamer en zelfs gordijnen die met veel lawaai heen en weer bewogen. Gillend werd hij wakker, om snel onder de dekens te duiken en in alle veiligheid papa en mama meerdere keren per nacht te roepen.

Gelukkig werd het de tweede nacht al beter, en begon hij er zelfs steeds meer naar uit te kijken dat we naar opa en oma zouden gaan.

Zaterdag was moeder al druk bezig geweest in de keuken om een heerlijke appel-speculaastaart te maken. Hij kon er bijna niet van af blijven. Zelfs niet toen mama al een aantal keren had gewaarschuwd dat de taart toch echt nog eerst gebakken moest worden.

 

Eindelijk brak de grote dag aan, en was het tijd om in de auto te stappen naar opa en oma.

Op de heenweg hielp hij papa om de weg te vinden. 'Waar moeten we nu heen Tom?' 'Die kant op!' 'Nu die kant op, en dan die kant en die kant', zei hij druk wijzend en gebarend met zijn handjes achterin zijn stoel. 'Weet het het zeker?' 'Ja, dan gaan wij naar opa en oma!'

Eenmaal binnen had hij de zak met cadeautjes al meteen gevonden. 'Hé, hier ligt een zak met pakjes.'

'Die heeft zwarte piet al gebracht vandaag.' zei oma. 'Die mogen wij uitpakken.'

'Nee, we gaan eerst nog wat drinken en een stukje taart eten die mama heeft meegebracht.'

'Jaaa! Taart eten!' Hij stond al meteen enthousiast samen met zijn zusje naast de aanrecht te wachten tot oma een stukje voor hem op het bordje had gelegd.

Na de koffie en het gebak was het tijd voor de pakjes. Hij was zo nieuwsgierig naar wat er allemaal in de bont ingepakte kadootjes zat dat hij het liefs alles tegelijkertijd uit de zak had gehaald. En eenmaal uitgepakt  liepen zowel Nicky als Tom trots rond met hun pasverworven speelgoed. Alles zat nog in de doos, maar het was een prachtig gezicht. Het was een mooie middag geweest.