Ziekte en carnaval

Afgelopen weken weinig puf en inspiratie gehad om te schrijven hier op het blog. Vreemd genoeg wel fijn dingetjes uitgeprobeerd in de keuken. Maar al het bezig zijn met het afwegen van de ingrediënten, het kneden van het deeg, het maken van de vulling en het afwerken van de taart zorgen ervoor dat je alles toch even vergeet.
Want we zijn al weken aan het kwakkelen, het ene verkoudheidsvirus lijkt nog maar amper een beetje achter de rug te zijn of het volgende kondigt zich al weer aan, en als de koorts net weer gezakt is reageren we weer allergisch op iets waardoor we een week een mond vol blaren hebben gevolgd door een buikgriepvirus. En natuurlijk als ik zelf weer een beetje op aan het krabbelen ben en weer een beetje goed kan slapen beginnen de kinderen een voor een.
Dus nee het schrijven zat er de afgelopen weken even niet meer in. Reageren op andere blogs ook niet, maar ik heb jullie wel gevolgd, want dat was een aangename afwisseling, tussen al het ziek zijn door.
En nu is het carnaval hier in het zuiden. Gisteren hadden de kinderen al carnaval gevierd en vandaag zijn we naar de kinderoptocht hier in het dorp geweest. De optocht duurde maar een klein kwartiertje, maar toch waren er heel wat bewoners uitgelopen om te komen kijken naar de kinderen die zich in de meest prachtige outfits hadden uitgedost en met opvallend actuele thema's meeliepen aan de optocht, die vooral lang duurde omdat het enkel uit loopgroepen bestond.
Voor Tom was het echter toch nog wat te kort, hij wilde nog wel meer zien. Dus gaan we morgen nog naar een grotere optocht in Papgat, met echte grote wagens.
Hopelijk blijft het met de zieken verder rustig zodat we er toch nog een beetje van kunnen genieten.

Als het schaatsen geen Olympische sport meer is...

Sport op tv, de Olympische winterspelen. Op tv is het even zoeken voor er een zender is gevonden die het uitzendt. Sinds het schaatsen geschrapt is als officiële Olympische sport zijn de deelnemende Nederlanders op een hand te tellen.
Onze kinderen hebben inmiddels zelf kinderen gekregen en we zitten voor de tv, de Belg staat op, sport te kijken.
'Opa, waarom doen er zo weinig Nederlanders mee?'
'Omdat er maar weinig Nederlanders zich hebben weten te classificeren voor de Winterspelen.'
'Oh, das jammer. Maar hebben we dan wel ooit medailles gehaald bij de Winterspelen?'
'Jawel, vroeger, toen jullie ouders nog klein waren, toen schaatsen nog een onderdeel was van de Spelen. Toen waren wij als Nederlanders pas groot. In het jaar 2014, ik weet het nog goed, oma zat elke wedstrijd aan de buis gekluisterd. Elke wedstrijd waar maar een Nederlandse schaatser in verscheen werd gekeken. En telkens was het weer spannend en geweldig dat we op het podium kwamen. Bij twee wedstrijden haalden we zowel de eerste, tweede als derde plaats! Vanaf dat jaar waren de Nederlanders vort zo sterk en dominant aanwezig tijdens het schaatsen, dat er voor de concurrentie moeilijk was om er nog tussen te komen. Het Olympisch comité had dat jaar een bijeenkomst gehouden waarin er besloten werd om de lange afstanden van het programma te schrappen, maar uiteindelijk werd besloten dat de belangstelling voor het schaatsen te klein was, en is in dat jaar het hele schaatsen als olympische sport verdwenen. En daarmee verdwenen ook de Nederlanders.'
'Dus we zijn ooit heel goed geweest?'
'Ja jongen. Wij waren heel goed in schaatsen. Maar helaas na 2018 deden we helaas niet meer mee voor de medailles, schaatsen hoorden er niet meer bij.'

Als het schaatsen geen Olympische sport meer zou zijn. Waar zou Nederland dan blijven op de Winterspelen?

Wandelen

 

 

 

'Ja, wandelen met mama!' enthousiast sprong hij om me heen, haalde meteen zijn jas en schoenen voor de dag om zich klaar te maken voor een ommetje door de bossen.

Hij pakte mijn hand en liep naast me op de stoep.

'Mama, waar gaan we naar toe?'

'Naar de bossen.'

'Ojaa.'

Hij stapte weer dapper verder, over de stoep, naast het sportpark, het zandpad op.

We passeerden de boomkwekerij, sloegen het pad in langs de kwekerij waar op andere dagen de tractoren en wagentjes reden om de bomen te rooien en te verzorgen.

 

 

 

Ik maakte een paar foto's.

'Mama, deze boom ook op de foto zetten. En deze, en deze, en deze! En ja ook deze! En waarom deze niet mama?'

Hij liet me hand los en zocht de plassen op. Het water spatte op onder zijn schoenen, ik trok hem aan de kant, hij liep erom heen op naar de volgende plas.

 

 

 

 

 

We liepen verder, voorbij de kwekerij, de bossen in.

'Mama, ik wil naar huis.'

'Dan moeten we nog wel even lopen, kom deze kant op.'

'Mama, mama, ik wil naar huis.'

'Moet je naar de wc dan?'

'Ja, ik moet plassen.'

We liepen nog een stukje verder, tot voorbij de boerderij, voor wat privacy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We liepen weer verder, sloegen een verharde weg in, die ons terug bracht naar het dorp.

'Mama, wil je me dragen.'

Hij stak zijn armpjes omhoog en kwam voor mijn voeten lopen.

'Jij kunt heel goed verder lopen, jongen.'

'Neeee, dat kan ik niet, mama, mama!'

Ik tilde hem op en zette hem 4 meter later weer op te grond.

'Kom, nu kun je weer verder lopen.'

'Nee, mama, dragen!'

'Mama kan jou niet zo ver dragen. Je bent veel te zwaar.'

 

 

 

 

 

 

 

We liepen verder.

'Mama, wil je me dragen?'

'Bij het volgende witte bord zal mama jou wel weer een stukje dragen.'

'Zijn we er al?'

'Nee, we moeten nog een eerst een stukje lopen.'

'Hier staat een wit bord. Mama, wil je me dragen?'

'Hier staat geen wit bord en nee, nog een klein stukje.'

Bij het witte bord tilde ik hem op om hem een paar meter verderop weer neer te zetten.

En zo liepen we een tijdje door.

'Bij het volgende bord draagt mama jouw weer een stukje.'

Binnen een uur waren we al weer thuis terug, waar hij meteen door rende naar de achterdeur om lekker buiten te gaan spelen.

 

 

Koekjes bakken

Samen met de kindjes koekjes gebakken. ik blijf me er dan elke keer weer over verbazen hoe andere moeders dat dan doen. De moeders met van die mooie foto's op het internet met schone kindjes en nette tafels en perfecte koekjes.
Hier is het meer een slagveld. Kindjes die niet van het deeg af kunnen blijven, en er telkens kleine beetjes vanaf snoepen. Of zelfs het hele nog af te bakken koekje in hun handje op frommelen en naar hun mondje brengen. Hun kleren en handen vol met bloem, die ook nog even geproefd moet worden. En als ze dan eindelijk toch nog wat vormpjes uitgestoken hebben het geduld niet hebben om te wachten opdat de koekjes gebakken en afgekoeld in de koektrommel zitten.
En toch blijft het elke keer weer een avontuur op zich. En al helemaal als ook papa nog mee komt helpen om het deeg uit te rollen. De stralende snoetjes als de koekjes dan klaar zijn en gegeten mogen worden zijn onbeschrijfelijk! Daar doe je het toch allemaal voor!

Recept: Mickey's recepten

Vrijgezel

Er was een tijd voor ik jou kende

dat ik leeg maar vol ellende

vloekend op de hele bende

in een kroeg te wachten zat

tot het meisje van mijn dromen

op een dag voorbij zou komen.

En ik liet mijn tranen stromen

als ik weer een kater had.

 En dat mijn geliefde vrienden
waarmee ik de muzen diende
en geen rooie cent verdiende
ook al had ik nee gezegd
's avonds aan kwamen gelopen
om een praatje aan te knopen
en dan 's morgens straal bezopen
op de stoep werden gelegd.

 Er was een tijd dat ik het meeste

te vertellen had op feesten

waar ik met verlichte geesten

vaak de politiek besprak.

Waarin wij ons nooit vergisten,

mensen die het beter wisten,

waren allemaal fascisten

die het aan verstand ontbrak.

Toen ik naar mijn navel staarde

en mij communist verklaarde

en met alle andere baarden

op de bom te wachten zat.

Toen die maar niet wilde vallen

hoorde men al spoedig lallen

en we lagen met zijn allen

wereldvredig op de mat.

In die tijd kon ik de vrouwen

met een kennersoog beschouwen

en ik wilde nimmer trouwen,

want dat kwam me niet van pas.

'k Wilde enkel samenwonen

met een zwartgeklede schone

om de burgerij te tonen

hoe ruimdenkend ik wel was.

Maar het was niet te vermijden

dat ik eenzaam was bij tijden

zodat ik vertwijfeld vrijde

met een meisje van ballet.

Elke schoonheid snel verdorde

's morgens bij het wakker worden

met de peuken op de borden

en de kruimels in het bed.

Op een dag kwam ik jou tegen,

lief en klein en zo verlegen,

druipend in de lenteregen

in de grote vreemde stad.

Jij wist niets van provoceren

en je wilde me bekeren

en ik liet me alles leren

als ik maar jouw liefde had.

Nu zit ik de krant te lezen

en een burgerman te wezen.

'k Hoef geen honger meer te vrezen

maar toch denk ik soms met spijt

aan de tijd voor ik jou kende,

aan de vrolijke ellende,

aan de artistieke bende

van de goede oude tijd.

Boudewijn de Groot

Ordinary love

 

The sea wants to kiss the golden shore
The sunlight warms your skin
All the beauty that’s been lost before
Wants to find us again

I can’t fight you anymore
It’s you I’m fighting for

The sea throws rocks together
But time
Leaves us polished stones

We can’t fall any further if
We can’t feel ordinary love
And we cannot reach any higher
If we can’t deal with ordinary love

Birds fly high in the summer sky
And rest on the breeze.
The same wind will take care of you and I
We’ll build our house in the trees

Your heart is on my sleeve
Did you put it there with a magic marker?
For years I would believe
That the world couldn’t wash it away

Cause we can’t fall any further if
We can’t feel ordinary love
And we cannot reach any higher
If we can’t deal with ordinary love

Are we tough enough
For ordinary love

We can’t fall any further if
We can’t feel ordinary love
And we cannot reach any higher
If we can’t deal with ordinary love

We can’t fall any further if
We can’t feel ordinary love
And we cannot reach any higher
If we can’t deal with ordinary love

 

Bron: U2

 

Sommige nummers bezorgen je gewoon kippenvel, en als de tekst dan ook nog prachtig is, is het de moeite waard om te vermelden.

Naar de speeltuin

Af en toe gaan pa en moe

Met ons naar de speeltuin toe

Dat is voor ons kinderen het fijnste wat bestaat

't Is een eind bij ons vandaan

Daarom gaat de karavaan

's Morgens al op weg, dan zijn wij er niet zo laat

 

 

 

 

 

 

Heeft mama een goede bui en is papa niet te lui

Nou, dan gaan we naar de speeltuin

Ma draagt broodjes in een mand,

pa de trommel met verband

En dan gaan we naar de speeltuin

En we wippen en we draaien en we schommelen erg fijn

Tot we mis'lijk van het draaien en de limonade zijn

Heel de dag is het dan feest tot we'r uitzien als een beest

Nu wij heerlijk in de speeltuin zijn geweest

 

 

 

 

 

 

Kleine Piet vliegt van de wip,

valt z'n tanden door zijn lip

Hij brult als een wilde als papa verbinden wil.

Lien draait in de molen rond

Jankend als een jonge hond

Want ze wil er uit en dat ding dat staat niet stil.

 

 

 

 

 

Heeft mama een goede bui en is papa niet te lui

Nou, dan gaan we naar de speeltuin

Ma draagt broodjes in een mand,

pa de trommel met verband

En dan gaan we naar de speeltuin

En we wippen en we draaien en we schommelen erg fijn

Tot we mis'lijk van het draaien en de limonade zijn

Heel de dag is het dan feest tot we'r uitzien als een beest

Nu wij heerlijk in de speeltuin zijn geweest

 

 

 

 

 

 

Komen wij dan s'avonds thuis

vuil van zand en stof en gruis

dan zegt papa boos: 't was beslist de laatste keer

maar we zeuren al weer gauw

Mama, wanneer gaan we nou

Nog eens eens naar de speeltuin en spoedig gaan we weer

  

 

 
 



Nou dan gaan we naar de speeltuin
En dan gaan we naar de speeltuin

En we wippen en we draaien en we schommelen zo fijn

Tot we mis'lijk van het draaien en de limonade zijn

Heel de dag is het dan feest tot we'r uitzien als een beest

Nu wij heerlijk in de speeltuin zijn geweest

(C) 1951 - Gerhard Froboess, Hans Bradtke - Vertaling Bob Bleyenberg

 

 

Het was er afgelopen zondag heerlijk weer voor. Fijn met de kindjes naar de kinderboerderij geweest, lekker gewandeld in het park en daarna naar de speeltuin. De kindjes vonden het prachtig, rondrennen door het losse zand, wel 10 keer achter elkaar van de glijbaan en eigenlijk nog niet mee naar huis willen toen papa en mama allang koude voeten hadden en zin hadden in koffie. Het was een klein feestje!