Oktober 2013

Ilse kijkt terug op haar huwelijk met Geert, maar is het wel echt zo mooi als ze zich kan herinneren?

Oktober 2013

‘Wat deed die politiewagen hier voor het huis?’ Geert was eerder thuisgekomen van het werk. De agenten hadden me net thuis afgezet met al mijn boodschappen, toen hij met zijn auto aan kwam gereden.

‘Ze waren zo vriendelijk om mij naar huis te brengen. Ik kon namelijk zelf niet meer naar huis komen, ik ben met mijn knieën keihard tegen het dashboardkastje aangevlogen.’

Geert sloeg bezorgd zijn armen om me heen. ‘Oei, dat is pijnlijk. Ben je al bij de dokter geweest?’

‘Nee, nog niet, maar ik wilde ze net op gaan bellen. Ik moet trouwens ook vervoer hebben, want zo kan ik niet fietsen, mijn knieën worden helemaal dik.’

Gelukkig konden we meteen terecht bij de huisarts die al snel tot de conclusie kwam dat mijn knieën flink gekneusd waren. Ik zou de eerste paar dagen er nog niet op mogen lopen. Dat werd naar mijn werk bellen om me ziek te melden, en meteen maar even met mijn ouders regelen dat zij de sleutels van mijn appartement terug moesten brengen.

Geert was meteen heel verzorgend. Hij haalde een kussentje, zodat ik fijn met mijn benen omhoog kon gaan zitten. Regelde wat boeken om te lezen, kookte en zorgde ervoor dat hij de volgende dag wat later naar het werk kon, omdat volgens de dokter ik nog veel last zou kunnen krijgen van spierpijn van de klap.

Geert nam me meteen al veel werk uit handen. Hij regelde het autoschadebedrijf, die mijn auto meteen diezelfde dag nog op zou halen bij het bedrijf waar het nu gestald stond, en sprak ermee af dat ze eerlijk zouden bekijken of de auto het nog wel waard was om te maken. Maar ik zelf had maar weinig hoop. Het autootje was al oud, en de kans dat hij total loss zou worden verklaard was erg groot.

Het duurde een week voordat ik weer zoetjes aan de slag ging. Ik had inmiddels fysiotherapie gekregen om mijn knie zoetjes aan weer wat sterker te gaan maken en ik ging al met sprongen vooruit. Al bleef mijn linkerknie nog steeds geel en groen van de kneuzing. Mijn rechter was al zodanig genezen dat ik alweer steeds beter kon bewegen en me al snel strompelend door het huis bewoog.

Ik had inmiddels ook mijn rechtsbijstandsverzekering ingeschakeld, die meteen in onderhandeling waren gegaan met de tegenpartij. Alles zou worden vergoed, maar ik moest wel uitvoerig bijhouden welke klachten ik had overgehouden aan het ongeluk. Hier zou ik dan een schadevergoeding voor kunnen krijgen.

Geert en ik hadden inmiddels wel besloten dat er geen auto meer kwam. Hij had een auto die hij nodig had om op zijn werk te komen, en mijn werk was prima op de fiets te bereiken. Als ik al wat verder weg moest kon ik makkelijk met de bus gaan, de verbindingen vanuit Uden waren goed. En verder dan Beek en Donk kwam ik toch niet meer. Bovendien had ik nogal angst gekregen om weer achter het stuur te stappen. Een paar rijlessen boden uitkomst, maar toen de rijinstructeur voorstelde om echt een nieuwe auto aan te gaan schaffen om mijn rijvaardigheid nog verder te verbeteren haakte ik af, met de smoes dat het allemaal al stukken beter ging. Echter werd mijn rijden er niet beter op en nam Geert regelmatig plaats achter de bestuurderskant omdat hij mij niet wilde laten rijden. Volgens zijn zeggen om angst van mijn kant te voorkomen, maar het was beter geweest als ik zelf meer achter het stuur zou zijn gaan zitten, maar op dat moment vond ik het alleen maar fijn dat hij ook dat van me over nam.

Op naar Best

Een zonnige zondagmiddag. De jongens hadden de middag vrij gehouden om naar de race van Max Verstappen te kijken, terwijl de meisjes het idee hadden opgevat om volop van het mooie weer te gaan genieten en een wandeling te gaan maken. We besloten naar Best te gaan.

Als einddoel hadden we de ijssalon in zicht, waar de heren ons op zouden pikken, waarna we konden genieten van een welverdiend ijsje. Maar voor het zover was gingen we op pad, een kleine 6 kilometer naar Best.

Een afwisselende tocht langs prachtige rijen bomen van de boomkwekerijen. Bermen vol bloemen, slootkanten en boerderijen.

Een prachtige gebied om even te verpozen in een van de vele Bed and Breakfasts die het gebied rijk is.

En overal kleine verrassingen in het landschap.

Het boerenleven in al zijn eenvoud.

Volgende week wandelen we verder.

Maart 2014

Maart 2014

‘We moeten het over Bianca hebben, het gaat niet goed met haar.’

We lagen samen op de bank. Ik aan de ene kant met een boek in mijn hand, Geert aan de andere kant met een laptop op schoot. Een van de nieuwste laptops die hij mee had genomen van zijn werk vol technische snufjes en veel platter dan de exemplaren die je toen der tijd in de winkel kon kopen. Er zat een pen bij waarmee je het scherm kon aanraken om zo net als met een muis dingen aan te klikken. Hij was er zo druk mee bezig dat het leek of hij mij niet gehoord had.

‘Geert?’ ‘Ja?’ hij keek verstoord op, ‘Je had het over Bianca, wat is daar mee?’

‘Ze zegt dat ze drugs gebruikt.’ ‘Oh, arme Sofie. Verschrikkelijk dat ze zulke ouders heeft. Haar vader gokverslaafd en nu valt haar moeder ook nog uit.’ Hij zuchtte. ‘Ik ga wel met haar praten, al denk ik niet dat ik er veel aan kan veranderen. Tenslotte staat haar vriendje er niet echt om bekend heel betrouwbaar te zijn. Ik verdenk hem er sterk van dat hij de dealer is van haar beste vriendin die zwaar aan de  heroïne zit. Wat gebruikt ze?’

‘Geen idee.’ Daar hadden we het ook helemaal niet over gehad. Maar het werd me wel duidelijk dat hij er meer vanaf wist, wat ik ook niet heel vreemd vond omdat hij al veel langer bevriend met haar was.

‘Is het niet beter als ze dan niet meer komt poetsen? Ik bedoel. Ik heb geen extra hulp nodig, en haar alleen laten hier in huis, terwijl ze duidelijk een probleem heeft vind ik persoonlijk niet zo’n goed idee. Dadelijk wordt het erger, en gaat ze geld van ons stelen?’

‘Dat doet ze niet,’ zei Geert stellig. ‘Als ze geld nodig heeft dan zou ze het wel vragen. Dat doet Wilco ook altijd. Ik heb ze in het verleden vaak genoeg geholpen. Ik heb zelfs mijn ex nog helemaal uit de schulden geholpen voordat we uit elkaar gingen, door alles op mij te nemen zodat zij een nieuwe start kon maken, dus nee. Stelen dat zal ze niet zo snel doen. Ik ben alleen bang dat Sofie eronder zal gaan leiden als haar moeder geen werk meer heeft.’

Ik zag dat probleem niet zo, bovendien al het geld wat er nu extra binnen kwam ging toch ook meteen weer naar die drugs, of zag ik dat verkeerd.

‘Maar als jou dat beter lijkt, kan ik ook gewoon zeggen dat je zelf tijd genoeg hebt om te poetsen. Als je maar weet dat ik je niet ga helpen.’ En daarmee was voor hem het probleem opgelost.

Op vrijdagvond kwamen de jongens altijd bij elkaar in de kleine bijkeuken, achterin ons huis voor hun gezamenlijke gameavond. Die bijkeuken had Geert samen met zijn vader helemaal geïsoleerd, voorzien van rekken en een groot bureau waarop de computers stonden uitgestald. Geert was naast zijn werk ook geïnteresseerd in computers, wat resulteerde in een grote verzameling computerschermen, toetsenborden, allerhande kabeltjes in grote bakken die door het hele huis verspreid stonden en twee complete computers die tot voor kort beneden op de tafel hadden gestaan. Nu ik erbij was komen wonen, was hij bereid om zijn computers in de bijkeuken te stallen, zodat ik toch gewoon thuis kon blijven, mocht ik dat willen, als de mannen kwamen gamen.

Er werd nog een extra computer aangesloten in de keuken, de chips, cola en m&m’s werden op de aanrecht klaar gezet. Tegen negen uur kwamen de eerste jongens binnengevallen. De eerste, Boris, had zijn eigen computerkast meegenomen die Geert aansloot op het toetsenbord en een scherm wat hij snel even van boven had gehaald. Wilco en Paul, een klein manneke van nog amper 16 jaar, met blond strak naar achteren gekamd haar, was de jongste van het stel, maar helemaal verzot op gamen.

Boris was de enige van het stel die me echt aansprak. Hij was een redelijk normale jongen, en ik kende hem nog van enkele jaren terug toen we een kortstondige relatie hadden gehad samen. Een echte relatie kon je het eigenlijk niet noemen, want we zochten elkaar enkel op als een van de twee zin had om te vrijen. Het had alles bij elkaar een jaar geduurd. Het stopte op het moment dat ik iemand anders had leren kennen.

‘Ilse, grappig dat we elkaar zo nog geregeld treffen. Geert is een goede vriend van mij. Toch vreemd dat je hem nog nooit eerder hebt ontmoet. Ik kende hem ook al in die tijd dat wij met elkaar omgingen.’ Hij lachte, zijn typische Boris lachje waar ik toen der tijd zo voor gevallen was. Ik glimlachte ondeugend terug, maar bond in toen Geert achter me kwam staan.

‘Ja, grappig inderdaad,’ zei hij. Hij glimlachte, maar zijn ogen keken me vernietigend aan, toen Boris zich omgedraaid had. Dat geflirt stond hem niet aan. Ik was van hem.

Weldra was het hele huis gevuld met schietgeluiden en enthousiast geschreeuw van de gamers als ze weer een vijand hadden verslagen. Ik probeerde zo goed en zo kwaad als het kon de televisie te volgen, maar besloot uiteindelijk om toch maar naar bed te gaan met een goed boek. Het was uiteindelijk half 5 in de morgen toen ik de voordeur dicht hoorde slaan en de laatste gamer naar huis was vertrokken.

Wandeling (vervolg)

We vervolgen de wandeling weer en keken nog eenmaal achterom naar vorige week. Dit pad laten we voor nu achter ons. We lopen verder. Het pad voor ons ligt bezaaid met katjes van de populier.

Het zonnetje maakt alles extra kleurrijk. De bloemen, de bomen en de banden.

De bloesems aan de bomen.

Veel sloten staan echter droog in het anders altijd zo vochtige gebied.

Het fluitenkruid zorgt voor kant aan de kant van de weg.

We zien weer nieuwe dingen op onze route. De tekening op een boomstronk aan de kant van de weg, vormt vreemde schaduwen in de zon.

De verschillende mossen op het hek.

Het wuivende gras in de berm.

Even gevangen.

En overal waar je kijkt oranjetipjes. Die prachtige kleine witte vlindertjes met een klein oranje vlekje op het einde van hun vleugeltjes, alsof ze met hun vleugeltjes in de verf hebben gehangen. Helaas wil er geeneen blijven zitten en kan ik enkel een koolwitje voor de lens gevangen krijgen.

Toch nog een insect gevangen.

 We lopen verder over het veld van een boomkwekerij. Je kunt er bijna niet omheen als je in deze omgeving gaat wandelen. Er staan veel bomen die vol staan met roze en witte bloesem, rode en lichtgele bladeren, die van een afstand op bloemen lijken.

En met de rood met groene bladeren beeindigen we deze wandeling. Bedankt voor uw aandacht en fijne reis naar huis. ;-)

Donderdag

Donderdag

Het is druk voor de toonbank, net op het moment dat mijn andere collega moet bijdraaien aan de kassa en de vracht is gearriveerd. Ik probeer zo vriendelijk en snel mogelijk alle klanten te helpen, maar ik kan niet voorkomen dat een van de klanten klaagt over het lange wachten. Sorry ik heb maar twee handen, wil ik zeggen. Maar meer dan sorry komt er niet uit. Gelukkig is de laatste klant een bekende, een moeder van school, die me meteen verdedigd. ‘Je ziet toch dat ze alleen staat. Ze probeert iedereen gewoon zo goed mogelijk te helpen, en ja dan moet je soms even wachten.’ De klagende klant werpt haar een vernietigende blik toe en loopt boos weg.

Ik adem nog eens diep in, voel de pijn in mijn borst alweer op komen zetten, adem nog eens in en kijk naar de moeder van Sophie, die nu voor me staat.

‘Niks van aan trekken. Ieder normaal mens kan toch zien dat je hier niets aan kan doen.’

Ik glimlach lauwtjes naar haar, neem haar bestelling op en zie mijn collega Sanne weer de afdeling opkomen.

‘Zo, wat was het daarnet druk zeg, ik denk ik kom vandaag helemaal niet meer terug op de afdeling.’ Ze loopt door naar de snijmachine, haalt een stuk vlees uit de lade, wikkelt het plastic eraf en legt het op de machine om er plakjes vanaf te snijden.

Ik voel de pijn in mijn borst met elke ademteug minder worden. Maar het duurt nog zeker een uur voor ik weer helemaal tot rust gekomen ben.

Thuis staat Joost al achter het fornuis. Hij roert in een grote pan met gehakt, paprika, ui en tomaten. Naast hem op het aanrecht staan nog twee blikjes met mais en kidneybeans. Vanavond eten we wraps.

Na het eten als ook de kinderen te bed liggen, nestel ik me met een dekentje tegen Joost aan op de bank. Hij slaat een arm om me heen en geeft me een kus.

‘Ik kreeg vandaag een telefoontje van de voorzitter van SVL. Het ging over de gemeenteraadverkiezingen die er aan zitten te komen. Hij vroeg of ik me kandidaat wilde stellen om als eerste op de lijst van de partij te komen.’

‘Leuk! Als je daarvoor tijd hebt, en het niet ten koste gaat van thuis, dan moet je dat zeker doen!’ Natuurlijk moet hij dat doen. Zo’n kans moet hij met beide handen aangrijpen. Ik weet sinds het begin van onze relatie al dat hij graag de politiek in wilde. Hij wist toen alleen nog niet goed hoe hij het aan moest pakken en bij welke partij in Laarbeek hij de meeste aansluiting had. Toen een van de leden van de SVL hun ideeën met hem bespraken, was het echter meteen duidelijk welke partij het zou worden, en sinds enkele jaren is hij dan ook een actief partijgenoot. Het mooie van de partij is dat het bestaat uit mensen die echt in de samenleving staan. Ze zijn oprecht betrokken bij wat er leeft en speelt binnen het verenigingsleven, en ze laten geregeld hun gezicht zien op evenementen en grootste gebeurtenissen binnen Laarbeek.

‘Ik hoef pas volgende week maandag definitief te beslissen, dan hebben we vergadering van de partij en gaan we meteen het verkiezingsprogramma doorspreken.’

‘Heb je trouwens nog iets gehoord van die hack bij de gemeente? Is alles nu weer opgelost daar?’

‘Toevallig had Ad het daar vandaag nog over. Nou, er blijken toch wel een paar gegevens verdwenen te zijn, maar het vreemde is, het lijkt niet echt om hele belangrijke informatie te gaan. Het lijkt er eerder op dat de hacker ons heeft willen waarschuwen, door op deze manier te laten weten dat hij tot echt alles in staat is. Ze hebben nu de systeembeheerder van Uden tijdelijk hierheen gehaald. Een handig mannetje, had alles zo weer aan de praat. En hij heeft er meteen een betere beveiliging opgezet zodat het niet meer zo makkelijk te hacken moet zijn in de toekomst.’ Joost komt overeind.

‘Ik heb wel zin in wat te knabbelen. Jij ook wat?’ ‘Nee, dank je. Ik ben nu net zo lekker bezig met sporten en gezond eten, als ik dan weer ga snoepen dan heeft het allemaal geen zin.’

Maar nu hij naast me zit met een zak chips op schoot, besluit ik toch maar even iets in een andere kamer te gaan doen, voor ik in de verleiding kom. Het is ’s avonds toch moeilijker vol te houden dan ik dacht.

Wandelen

Gevangen

Een korte wandeling op de zondagochtend. Het gras bij de boomkwekerij stond vol met bloemen. Hele rijen vol paardenbloemen en pluizenbollen, maar ook ereprijs, groot muur en een klein fijn wit bloemetje waar ik de naam zo gauw niet van weet, maar wat in grote getale aanwezig was en een witte waas over een strook met zand trok.

Voor hooikoortspatiënten was het echter slecht weer vandaag. De zaadjes fladderden je vrolijk om je oren. Wat verderop was een boom gebloeid, de pluizige zaden hingen als witte plukken wol aan de takken.

Ook de grassen stonden volop in bloei. Het was een prachtig gezicht om al die kopjes boven het gras uit te zien steken, meewiegend op de wind die stevig aanwezig was en het soms lastig maakte om de camera goed stil te houden. Als het object wat ik wilde fotograferen tenminste niet heen en weer werd bewogen.

Insecten vangen was dan ook een kwestie van puur geluk.

Tijdens zo'n wandeling merk je ineens dat je je kennis wat bomen en planten betreft weer eens op moet gaan halen.

? Geen idee aan welke boom dit hangt.

Prachtige doorkijkjes.

Een deur naar een onbekende wereld.

Zandpaden naar bekenden maar elke keer weer verrassende wegen.

Een blik omhoog laat je verbazen.

Als je omlaag kijkt zie je weer andere wonderen.

Volgende week wandelen we verder.

Fluitenkruid