woensdag 31 mei 2017

Wandelen

Gevangen




Een korte wandeling op de zondagochtend. Het gras bij de boomkwekerij stond vol met bloemen. Hele rijen vol paardenbloemen en pluizenbollen, maar ook ereprijs, groot muur en een klein fijn wit bloemetje waar ik de naam zo gauw niet van weet, maar wat in grote getale aanwezig was en een witte waas over een strook met zand trok.







Voor hooikoortspati├źnten was het echter slecht weer vandaag. De zaadjes fladderden je vrolijk om je oren. Wat verderop was een boom gebloeid, de pluizige zaden hingen als witte plukken wol aan de takken.






Ook de grassen stonden volop in bloei. Het was een prachtig gezicht om al die kopjes boven het gras uit te zien steken, meewiegend op de wind die stevig aanwezig was en het soms lastig maakte om de camera goed stil te houden. Als het object wat ik wilde fotograferen tenminste niet heen en weer werd bewogen.







Insecten vangen was dan ook een kwestie van puur geluk.





Tijdens zo'n wandeling merk je ineens dat je je kennis wat bomen en planten betreft weer eens op moet gaan halen.



? Geen idee aan welke boom dit hangt.



Prachtige doorkijkjes.











Een deur naar een onbekende wereld.








Zandpaden naar bekenden maar elke keer weer verrassende wegen.
















Een blik omhoog laat je verbazen.







Als je omlaag kijkt zie je weer andere wonderen.
Volgende week wandelen we verder.



Fluitenkruid


maandag 29 mei 2017

Woensdag

Uit het dagboek van Ilse.

Woensdag

‘Kijk dit is het voorbeeld, en dat gaan we allemaal namaken. Ik heb hier de materialen liggen, dus we kunnen meteen aan de slag.’ Christel gebaart naar de tafel die bezaaid is met repen tule in rood, geel en oranje, ronde elastiek die dienen voor de tailleband, een tiental haarbanden en naald en garen. Ze pakt een elastiek van de tafel, neemt een stuk rode tule en knoopt deze rond het elastiek, knoopt een gele en daarna een oranje stuk tule aan de band vast en houdt hem omhoog. ‘Kijk zo maak je de rokjes. Ik hoop dat ik genoeg stroken heb geknipt, anders heb ik daar nog meer tule liggen om in repen te knippen.’
De moeders die rond de tafel verzameld zijn gaan meteen ijverig aan de slag. Ik maak een rokje voor Daantje en voor mijzelf, want we hebben toch besloten om als moeders ook mee te lopen aan de optocht. In de afgelopen weken is gebleken dat we een gezellig clubje hebben zo samen en de meiden kunnen het onderling ook leuk met elkaar vinden. Dus moeten we nu extra aan de bak om nog wat extra rokjes erbij te gaan maken.
Naast me zit Christel. Ze is erg behendig met het knopen van de tule en heeft al snel een klein rokje in elkaar geknoopt. Naast haar zit Chantal. De geruchten dat zij met Mark gaan zijn inmiddels weer wat verdwenen en het lijkt erop dat het enkel roddel is geweest, aangezien ze nu hier zit. Het is verschrikkelijk als je man er een ander op na houdt, en vooral als je daar als vrouw geen weet van hebt.  Voor Joost heb ik er nog wel eens voor open gestaan om daarin wat vrijer te zijn. Geert bleek al snel enorm van de aandacht van andere vrouwen te genieten, terwijl ik helemaal niet wist wat ik aan moest met mijn vrijheid. Terwijl hij bijna elk weekend op stap ging en geregeld met andere meiden zoenden en friemelden, was ik vooral blij met mijn verworven vrijheid, zodat ik weer zonder gedoe op stap mocht gaan met mijn vriendinnen. Met als gevolg dat Geert en ik steeds verder van elkaar af kwamen te staan. Het was het laatste jaar van ons huwelijk, en het was de laatste druppel die de emmer deed overlopen, toen hij in juni thuis kwam met het nieuws dat hij verliefd was geworden, maar omdat zij niet met hem verder wilde gaan, bleef hij toch maar bij mij. Het bleek het begin van het einde.
‘Na, afloop is er ook een groots kinderbal in het Anker. Dan volgt meteen de prijsuitreiking, en in de avond speelt er een leuke band. Ga je ’s avonds ook gezellig mee?’ vroeg Christel. Ze haalde me onverwachts uit mijn gedachten, druk als ik was met knopen wat ik in alle stilte had gedaan, mijn gedachten mijlenver van hier.
‘Gezellig! Ik zal even vragen of Joost dan ook op stap gaat, anders moeten we nog oppas regelen.’
‘Het zou leuk zijn als je mee gaat. Dennis komt ook, die is dan weer terug van zijn zakenreis. Hij heeft het speciaal zo gepland dat hij met de carnaval vrij is. Grappig eigenlijk dat jullie ooit wat hebben gehad met elkaar. Heb je er ooit iets van gemerkt dat hij niet op vrouwen viel?’
‘Nee, eerlijk gezegd niet. Hij was zo lief, had heel veel geduld met vrijen, hij wilde best wachten tot ik er aan toe was. En we waren ook nog best jong toen we iets kregen samen. Hij was er voor zichzelf nog lang niet uit. Tot hij meer oog had voor Maikel dan voor mij, toen werd alles ineens duidelijk.’
Ik lach. Dennis was zo’n lieve jongen die alles voor je over had, heel serieus dat wel, maar hij wilde nooit iets overhaasten en dat vond ik zo fijn aan hem. Al de andere jongens die ik voor hem had gehad wilden altijd maar een ding en daar wilde ik eerst meer zekerheid voor hebben. Totdat we Maikel ontmoeten in de kroeg. Maikel was tegen mij aangelopen met een glas bier, waardoor ik helemaal onder zat. Hij had zich verontschuldigd en geprobeerd om de schade zoveel mogelijk te beperken met een handdoek die hij van het barpersoneel had gekregen. Dennis had het van een afstandje gade geslagen en kwam naar mij toe om te vragen wat er aan de hand was. Maikel had hem het hele verhaal verteld en ik zag meteen een verandering in Dennis ogen, een blik die ik niet van hem kende. Hoe hij Maikel in zich opnam, met zijn grijsgroene ogen, zijn wilde bos krullen en zijn bijzondere kledingkeuze was hij een mooie jongen om te zien, zo had hij nog nooit naar mij gekeken. De rest van de avond stond ik alleen, en was het voor mij meteen duidelijk. Het was over tussen Dennis en mij. Ik glimlach en knoop de laatste strookjes tule aan de band vast. Het eerste rokje is klaar. Ik pak een nieuwe iets kleinere band van de stapel en begin aan de volgende.
Tegen tien uur ligt er een aardige stapel rokjes op de tafel voor ons. Al het tule en elastiek is opgebruikt en zelfs de haardbanden zijn veranderd in vrolijke creaties.
‘Als iedereen nou zijn maat doorgeeft aan mij dan bestel ik rode shirtjes met lange mouwen en rode leggings.’ Zegt Christel. Ze schenkt de glazen vol die voor ons op tafel staan en gooit nog wat chips in een schaal.
‘Kunnen we niet beter zwarte leggings erbij aan trekken? Is dat niet veel mooier?’ gaat Chantal ertegenin. ‘Misschien,’ antwoord Christel. ‘Wacht ik heb nog wel een zwarte legging liggen, en ik meen ook nog een rode, dan kunnen we meteen even kijken.’
Na een hele verkleedpartij komen we tot de conclusie dat de kinderen een rode legging en een rood shirt aan doen, en wij allemaal zwarte kleding eronder aan trekken. Met de gekleurde bretels en het rode jasje erbij wordt het een vrolijk geheel.

Tegen 11 uur ben ik thuis. Joost ligt al te bed, ik leg nog even de gymspullen klaar voor Jordy, zet de fruittrommels op het aanrecht, dek alvast de tafel voor het ontbijt, voordat ik ook naar bed ga. Morgen weer een dag.

maandag 22 mei 2017

Maart 2014

Ilse kijkt terug op haar huwelijk met Geert. Was het allemaal maar schone schijn?


Maart 2014

Om het huisje toch een beetje eigen te maken, besloot ik om wat meer kleur toe te voegen aan het interieur. Helaas ging dit niet zonder slag of stoot. Geert was het er in eerste instantie totaal niet mee eens dat er ook maar iets in huis veranderd zou worden en hij werd dan ook meteen heel boos. Pas toen zijn moeder hem had verteld dat we wel samen in dit huis woonden en een beetje kleur het huis misschien wel wat op zou frisse, besloot hij om alvast een muur in de kamer te gaan behangen. Op een zaterdag besloten we om samen naar de winkel te gaan en een tiental staaltjes behang uit te kiezen.
Na veel wikken en wegen kozen we uiteindelijk voor een terracottakleur. De witte kast die ik mee had genomen van mijn appartementje stak er mooi tegen af, en maakte de kleur meteen wat minder fel, al had het voor mijn gevoel toch echt wat feller mogen zijn.
De kast was meteen het enige wat ik had meegenomen van mijn appartement. Al de andere meubels had ik weggegeven aan een kennis van Geert die er erg mee omhoog zat omdat hij net gescheiden was en daarom wel wat meubels kon gebruiken. Toen ik daar later een keer op bezoek kwam kon ik mijn meubels echter nergens meer terug vinden en mijn vermoeden dat hij ze gewoon had doorverkocht op marktplaats werd daarmee bevestigd.

Geert had een werkster, een vriendin van hem die een kindje had en graag wat bij verdiende in de tijd dat het kindje op school zat. Zo hielp hij haar aan wat extra centjes, en was meteen zijn huis gepoetst. Sinds we samen woonde was het echter niet meer zo hard nodig dat ze nog kwam poetsen, maar Geert stond erop dat we haar nog even aan zouden houden, zij had het geld hard nodig volgens hem. Bianca, een prachtige slanke jonge vrouw met lang zwart haar tot op haar billen en de ex van Wilco. Toen het stel nog bij elkaar was en Geert nog bij de zus van Bianca was, gingen ze veel met elkaar om. Totdat bleek dat Wilco gokschulden had en daar langzaam Bianca in mee begon te trekken. Langzaam aan werd hun relatie erdoor verslechterd en draaide het uit op een breuk. Zijn bleef achter met haar dochtertje en een heleboel schulden.
Bianca kwam elke woensdagochtend poetsen. Dan deden we samen het werk verdelen en was ik meteen klaar voor de rest van de week. Ik vond het persoonlijk overbodig, maar het was wel gezellig. We begonnen samen rond een uur of half 9 en namen dan rond half 11 eventjes de tijd om wat te drinken voor we alles deden stofzuigen en dweilen.
Het was me al enige tijd opgevallen dat ze veel was afgevallen. Haar gezicht nog spitser, dunne polsen, ingevallen ogen en wangen deden vermoeden dat ze of een eetstoornis had of dat er andere problemen waren die haar eetlust ontnamen.
Op een ochtend, toen ik net de thee voor ons op tafel had gezet, begon ze er ineens zelf over.
‘Ik voel me soms zo schuldig.’ Ze wreef enigszins zenuwachtig over haar pols, en keek vertwijfeld naar haar theekopje. ‘Ik ben de hele week alleen nog maar bezig met het weekend. Ik heb gewoon geen oog meer voor Sofie, alles lijkt alleen nog maar om het weekend te draaien en het verkrijgen van dat spul. Ik merk ook wel dat het niet goed voor me is. Ik bedoel dat afvallen is echt niet omdat ik op dieet ben ofzo. Maar ik probeer het echt weet je. Ik probeer het echt om er mee op te houden. Om te stoppen met die troep. Maar dan komt mijn vriend weer, en dan heeft hij weer wat kunnen scoren en dan is het weer zo fijn om alle ellende te vergeten. En ik mag ook wel eens wat toch? Ik mag toch ook wel eens wat voor mezelf hebben? Maar ik voel me dan toch elke keer weer zo schuldig als ik dan weer Sofie kijk. Ze verdient veel meer dan een moeder die de hele week alleen maar naar het weekend toeleeft om weer te kunnen gebruiken.’ Ze keek me onzeker aan. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Dat het niet goed voor haar was, dat ze moest stoppen, hulp moest zoeken. ‘Mijn moeder is het echt helemaal zat. Ze kan het gewoon niet aanzien dat ik mezelf zo de vernieling in help. ‘Het lost niets op,’ zegt ze elke keer. En dat weet ik ook wel. Het lost mijn problemen met Wilco niet op. Zijn smsjes worden niet minder, mijn schuldgevoel naar Sofie dat ik haar tekort toe wordt ook alleen maar erger, en ondertussen denk ik dat ik er aan verslaafd ben. Maar hoe kom ik ervan af. Iedereen gebruikt het. Al mijn vriendinnen en mijn vriend kan zo gemakkelijk aan dat spul komen, weet je. Dus de verleiding om het weer te doen is zo groot.’
Het was een vraag om hulp, maar ik wist me er geen raad mee. Wat kon ik doen om haar te helpen? Mijn enige reactie was nee, niet weer een probleemgeval. Na Wilco, en de man in scheiding, en de vrijgezelle vader waar Geert geregeld op ging passen als ie op zakenreis was, was er nu Bianca die om hulp vroeg, en naast haar problemen met geld, haar kindje en haar ex nu ook nog een drugsverslaving had. De problemen bleven zich maar opstapelen. In wat voor wereld was ik in hemelsnaam beland?



woensdag 17 mei 2017

Bijzondere plekjes

Weerspiegeling



Wandelen in de omgeving levert elke keer weer nieuwe plaatjes op. Ondanks dat ik de omgeving al bijna op mijn duimpje ken, kom ik steeds opnieuw verrassende dingen tegen. Een andere lichtinval, vanuit een andere hoek bekeken of ineens een nieuw werkje uitgekerfd in een boom. De wereld hoe dicht ook bij huis blijft me telkens weer verrassen.



Weerspiegeling









Van de lampen aan de voordeur van huizen zou je een hele aparte blog kunnen vullen. Een leuk project om een keer aandacht aan te besteden!




Van de houtkunstenaar van Boskant vindt je overal kleine kunstwerkjes terug in het landschap. Met zijn welbekende spreuken!























De kabouters bij het molentje zijn aan een opknapbeurtje toe, evenals de molen zelf, die best een nieuwe verfbeurt kan gebruiken.













Lijnen en vormen in het landschap.



Het landschap kenmerkt zich door vele weides, slootjes, houtwalletjes, populierenbomen en diverse dieren. Door alleen al een rondje te gaan maken in de omgeving heb je al vele dieren gespot.






Kleine details, als sloten, stapels pallets en oud hekwerk afgewisseld met nieuw hekwerk.


















Een afwisselend boerenlandschap in het Groene Hart van Brabant.




Fluitenkruid






Zelfs paddestoelen kwam ik tegen.


Lijnenspel


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Bedankt voor het lezen van mijn blog. Ik vind het leuk als je een reactie nalaat.

Totaal aantal pageviews