Antonius van Paduakerk

In Nijnsel vind je een bijzonder rijksmonument, de Rooms-katholieke Antonius van Paduakerk. Het gebouw is opgetrokken uit rustiek baksteen en ingewijd in 1911. Het werd ontworpen door de Eindhovense ontwerper L.P.J. Kooken die tijdens de bouw begeleid werd door bouwpastoor Johannes Panken. Deze pastoor organiseerde jaarlijks een bedevaart die bekend stond onder de naam 'Meierijsche Bedevaart' waaraan duizenden mensen deelname. Na 1960 werd de animo echter geleidelijk aan minder tot het helemaal verdween.

Helaas konden we alleen in het portaal een kijkje nemen, waar enkele kaarsjes branden onder een

bord vol kruisjes die de vele mensen die dit jaar ten hemelen gingen herdachten.

Net op het moment dat ik de kerk betrad en video-opname maakte met mijn camera kwam de zon achter de wolken vandaan en wierp een straal naar beneden precies door het raam waar ik op dat moment bij stond. Een heel bijzonder moment.

Het Wisselse Veen

Samen met mijn schoonfamilie zijn we met ons gezinnetje een weekendje naar Epe geweest. We hadden voor 3 nachtjes een leuk huisje gehuurd, waar D en ik gezellig bij de kinderen sliepen en mijn schoonouders fijn op een kamer. Dat hield in weinig slapen de eerste twee nachten, en toen de kinderen eindelijk gewend waren gingen we weer naar huis.
Het park was gelegen aan de rand van de Hoge Veluwe en bij de receptie waren dan ook een veelvoud aan wandel en fietsroutes te verkrijgen. Een van die wandelroutes was een 6 km lange tocht over het Wisselse Veen. Omdat mijn oudste 's morgens ineens besloot dat hij toch liever terug naar bed ging (hij had die nacht amper geslapen) en D te kennen gaf ook wel een paar uurtjes rust te kunnen gebruiken ging ik samen met mijn kleine meid op pad.
Vanaf het park liepen we naar de vlakbij gelegen camping waar zelfs een speciale overnachtingsgelegenheid was voor de meegebrachte auto's.

Mijn dochtertje had er meteen al goed de vaart in en terwijl ik geregeld even een stop maakte om wat te fotograferen of video-opname te maken, bleef ze maar ongeduldig op een afstandje staan zwaaien.
'Mama, loop eens door!'
Pas toen er echt wat te zien was in het landschap, een paardje aan de hand van haar begeleider, een slingerend beekje omringd door vele varens die aan de waterkant groeide, het eerste bankje dat in zicht kwam, toen was ze ineens tevreden. We namen even een pauze bij het bankje, pakten wat te drinken en vervolgden onze tocht richting de volgende parkeerplaats waar we het Wisselse Veen echt zouden betreden.

Ritakapel in Boskant

Op zoek naar mooie plekjes met een bijzonder verhaal, streken we neer in Boskant aan het Ritaplein waar men uitkijkt over de Ritakerk. Deze kerk is in 1956 gebouwd en geheel geweid aan de Heilige Rita. In 2010 ging deze parochie op in de Odaparochie, maar bleef men in Boskant de Heilige Rita vereren. In 2014 werd de kerk aan de eredienst onttrokken. Verschillende vrijwilligers die de kerk een warm hart toedragen, besloten toen om de doopkapel van de kerk los te koppelen en om te dopen tot Ritakapel. 

Het verhaal van Rita vind je terug in de kleinste details. Op de dag dat Rita stierf vroeg ze een van haar verwante die haar ziekbed bezochten om op zoek te gaan naar een rode roos in hartje winter. Wonder boven wonder vond ze die roos en gaf deze aan Rita. Na haar dood bedekte duizenden bijen haar lichaam.

In 1628 werd ze door Urbanis VIII heilig verklaard. Op haar sterfdag worden nog steeds rode rozen aan de zieken gebracht. Bij de kapel in Boskant vind je deze rozen terug bij de ingang waar ze aangeplant zijn langs het pad wat je naar de kapel leidt.

De Ritakapel

Uitzicht over het Ritaplein vanaf de kapel.

Boswandeling

Boswandeling

Nietig

Tussen al die bomen

Herrijzen

Hoog boven haar hoofd

Ruisende bladeren

Zee van groen

Sluit als een dak

Het blauw

Wat enkel

Hier en daar

In kleine vlekjes

Voorbij zweeft

Gefilterd zonlicht

Baant een weg

Naar beneden

Wijzen de weg

Over het donkere pad

Dat voor haar ligt

Onbekend

Hel verlicht

Nieuw,  nog te ontdekken

In de verte gloort

Een glimp

Van een nieuwe weg

Wandelen op de Tongerense hei, een filmpje

Even geen blog maar een video. Neem een kijkje op de Tongerense hei. Dan genieten wij nog even van onze vakantie!

Kermis Liempde

Kermis Liempde is een van de gemoedelijkste kermissen hier uit de regio. Gezellig niet te groot en te druk en ook nog eens fijn betaalbaar. We hebben er een beetje een traditie van gemaakt om er elk jaar met de zomervakantie een avondje naar toe te gaan met de kinderen.

Stef Bos in de Kersouwe

Zaterdagavond, al enkele weken geleden inmiddels. Ik had afgesproken om samen met I naar Stef Bos te gaan in het openluchttheater de Kersouwe. Een beetje spannend was het wel, want we hadden elkaar enkel nog tijdens de kindervakantieweken gesproken, waar zij als leidster en ik als fotografe aanwezig was om alles vast te leggen. Dit zou ons eerste avondje uit worden.
We togen naar Heeswijk Dinther in het autootje van I, parkeerde het op het grote grasveld en liepen met de andere bezoekers mee naar het theater wat tussen de bossen gelegen was. Onze tickets werden keurig gescand bij de ingang, we kochten leren kussentjes en zochten een plaatsje op een van de houten bankjes voor het podium van het kleine theater.
I ging drinken halen, en toen ze net weg was verscheen er een man op het podium die ons meedeelde dat het die avond was uitverkocht, dat hij erg blij was deze fantastische artiest in zijn theater te verwelkomen, maar dat we wel allemaal een beetje dichter bij elkaar moesten gaan zitten om alle bezoekers een plekje op de bankjes te kunnen geven. Al snel zag je iedereen op de zijtribune een stukje opschuiven, zodat er ineens veel meer plek vrijkwam voor de andere mensen die stilletjes het theater binnen kwamen. 
Om iets over negen verscheen Stef Bos op het podium. Hij startte met een lied, praatte vol liefde over zijn vader na het liedje papa, en grapte over de rookmachine nadat die de gitarist totaal in de mist had gehuld waarna het publiek moest lachen terwijl hij onverstoorbaar door bleef gaan met zijn optreden, om hem na afloop toch maar even uit te zetten om herhaling te voorkomen. 
Omringd door de geur van deet, de zoemende muggen die veilig op afstand bleven, het groen van de bomen die ons omringden, genoten wij met een lach en soms ademloze stilte van zijn optreden. We lachten toen hij vertelde over de cowboyfilms die hij vroeger altijd op de Duitser zag, en zijn grote bewondering toen hij later in Frankrijk erachter kwam dat zijn acteur ook Frans bleek te kunnen spreken, echter viel hij toch wel een beetje van zijn geloof af toen bleek dat al die films eigenlijk Amerikaans waren, en ze enkel opnieuw waren ingesproken. De charme viel toch een beetje weg.
I en ik genoten en het was een gezellige avond.
We werden zelfs aangezien voor zusjes door de dame naast ons, die verwonderd luisterde toen we vertelden dat dit onze eerste echte afspraak was na jaren contact via internet. In de spiegel op het toilet zochten we de gelijkenis, die we vonden in onze haren en misschien ook wel die kuiltjes in onze wangen , grappend over dat we het toch eens na moesten vragen aan onze ouders.
Ter afsluiting van deze zeer geslaagde avond aten we nog een hamburger aan een hangtafeltje, waarna we huiswaarts keerden. Het was voor herhaling vatbaar.