Kikkerconcert

Het IVN Laarbeek organiseerde zondag het kikkerconcert in het kader van de Juni Watermaand. Tijdens dit kikkerconcert wordt er van alles georganiseerd met kikkers als hoofdthema.
Men kan een kijkje nemen op de tentoonstelling van prachtige natuurfotografie, genieten van muziek langs de waterkant onder het genot van een kopje verse thee. Deelnemen aan allerlei proefjes, visjes vangen, het kikkerpad bewandelen doormiddel van het uitvoeren van verschillende opdrachten, of op ontdekking over het vogelpad. Daarnaast konden de kinderen zich laten schminken of genieten van het poppenspel in het poppentheater.

Tom vond het allemaal maar wat interessant, veilig aan opa's hand keek hij nieuwsgierig toe hoe andere kinderen kikkervisjes uit het water opvisten.

Het was een waar festijn van schepnetjes, opspattend water, verwonderde gezichtjes als er een klein spartelend beestje in het schepnetje zat gevangen en de teleurstelling als er voor de zoveelste keer alleen maar groene planten op werden gevist.

De leden van de IVN stonden om het ven in hun standjes, foldertjes voor hun neus, informatie uit te delen over het belang van water in de natuur, hun werk, en de wandelroutes door prachtige natuurgebieden in Laarbeek.

Voor het theehuis waren vele tafels en stoelen opgesteld rond een klein podium, waar afwisselende muziek gespeeld werd. Het was er prachtig aangekleed met grote takken, bij elkaar gebonden, waarop allerhande soorten servies vol veldboeketten waren vastgemaakt.

Samen met opa en oma en de kindjes zijn we het kikkerpad opgelopen, waar een prachtig pad vol verrassingen voor ons lag.

Halverwege besloten we verder te lopen op het vogelpad wat verder van het theehuis afleidde en nog meer mooie plekjes ten toon spreidden.

Langs het pad lagen veel kunstmatig gemaakte verblijven voor dieren, als een vleermuizenkelder, insectenmuur, varenwand, muizenruiter, egelschuilplaatsen, een eekhoorntjeskast en vele vogelhuisjes.

Halverwege het pad zijn we jammergenoeg om moeten draaien, de Tom werd moe, al hadden hij en opa aardig doorgestapt, Tom wilde graag in de wandelwagen en Nicky wist niet hoe snel ze er uit moest komen. Met haar korte beentjes rende ze, half struikelend door het hoge gras over het pad terug naar het theehuis.
Aldaar bleek er nog een poppentheater te zijn over kikker en pad, Tom zat glunderend vooraan, helemaal opgaand in het verhaal van de pad die nog steeds in zijn winterslaap was. De kindjes moesten hem proberen wakker te maken door heel hard pad te roepen. Nou dat hoefde je Tom geen twee keer te vertellen. 'Hallo pad! Hier is Tom!'
Het was een mooie middag geweest, al hebben we geen enkele kikker gezien, die hadden zich vast verstopt voor al de drukte.

Sonnemansdriehoek

-Als je niet speelt, wordt je nooit wijs-

Theo Sonnemans

De Sonnemansdriehoek, een bijzonder eerbetoon aan een bijzonder mens. Een boomkunstenaar die in heel Boskant en omgeving zijn sporen heeft nagelaten. Door kleine houtkunstwerkjes in oude boomstronken en oud hout, maar ook de levende bomen blijven niet altijd ongemoeid. Volgens zijn eigen zeggen voegt het net dat beetje extra toe, al vindt hij een boom al mooi van zichzelf, het oude hout mag nog wel wat versiering gebruiken. En de natuur helpt hem daarbij.

 Zijn fantasie en zijn snijgereedschap, dat hij altijd bij zich draagt, doen de rest.

Een wandeling door het kleine dorpje Boskant, met zijn vele bossen, leidt je steevast langs een van zijn vele kunstwerkjes. Als je goed oplet, ze je ze ineens opdoemen, hoog tussen de klimop, laag als een onopvallend gezichtje in een boomstronk, een tekst die zo ineens staat geschreven.

De Sonnemansdriehoek is een bijzondere plek, waarin mensen kunnen genieten van het uitzicht, de kunstwerkjes in de bomen, de spreuken op de grond, en als ze geluk hebben zelfs de kunstenaar aan het werk kunnen zien.

De Sonnemansdriehoek ligt aan het begin van een 5,5 kilometer lange wandeling die je leidt naar de mooiste plekjes van de Bunders, een gehuchtje dat tegenover Boskant is gelegen. Een prachtig gebied, vol geschiedenis waar ik je de volgende keer mee naar toe neem.



Grasmaaien

Het leven van een loonwerker is druk, heel druk. Vooral nu na een lange periode van kou en regen, het gras hoog genoeg is om gemaaid worden, krijgen de boeren het op hun heupen en moet er gemaaid worden. En dat stopt niet als de zon onder is, nee, zelfs dan gaan de mannen gewoon door met maaien, hooien en inkuilen.

Afgelopen zondag zijn we even een kijkje wezen nemen bij Nick die op een grasland vlakbij een rij kassen aan het werk was. Tom mocht samen met papa zelfs nog even meerijden, wat hij geweldig vond. Hij was zo enthousiast dat hij volop aan de praat raakte met de chauffeur.

'De tractor doet grasmaaien. Tom en papa in de tractor. Tom heeft nieuwe schoenen.'

Zelf stond ik aan de kant van de weg te kijken, bij de auto, plaatjes schietend, genietend van het uitzicht, de roofvogels die boven het grasland cirkelde. Nicky zat in de auto, heb haar der even uitgehaald, maar elke keer als de tractor onze kant op kwam, kroop ze steeds dichter tegen me aan, haar handjes stevig om me heen geklemd. Om weer blij te lachen en te zwaaien toen ze weer veilig in haar autostoeltje zat met de autodeur gesloten. Nee, geen grote machines voor haar.

Daarentegen had Tom een top middag gehad, hij was zelfs zo onder de indruk dat hij er 's avonds niet van kon slapen. Maar hij en papa hadden genoten!

Rondje in de border

De lucht hing vol met dreigende donkeren luchten, die enkel wat druppels lieten vallen, maar meestal zonder veel geweld voorbij dreven. Na al deze druppelpracht even de tuin in gegaan om foto's te maken van de bloemetjes die in het kleine bordertje in bloei staan.
Onze tuin is nog in opbouw, en het kleine bordertje is een beetje een verzameling van planten die ik wilde behouden, nadat we van de zomer de heg er hebben uitgegooid, een nieuwe schuur en schutting hebben gezet.
Nu is het gras pas ingezaaid, de eerste sprietjes zorgen voor een zachte groene waas, er zijn nog twee bordertjes aangeplant en ingezaaid met een eenjarige bloemenmix, die als het goed is in de zomer gaat zorgen voor een kleurexplosie van papaver, klaprozen en andere bloemen die veel vlinders aan trekken. Althans dat stond op de verpakking.

In het kleine bordertje staan veel mooie plantjes, zoals de akelei, in een zachtpaarse en een donkerpaarse tint.

De bladeren van de akelei waren bezaait met prachtige druppels, die als kleine diamantjes lagen te glinsteren in de zon die eventjes voorzichtig door de wolken piepte.

Het prachtige blauw van de korenbloem.

Het elfenbloempje stond er dit jaar uitbundiger bij dan ooit, vol met prachtige zachtroze kleine bloemetjes. Als kleine elfenmutsjes.

Het gebroken hartje.

Het zeeuws knoopje heeft een bloemknop, voor het eerst sinds het plantje vorig jaar verplant is.

Druppels op de grasachtige bladeren van de daglelie.



De akelei is in het echt iets donkerder dan op deze foto. Nu maar hopen op beter weer, zodat ik buiten weer aan de slag kan, want ook het onkruid groeit weelderig na al die regen.