Middagje kinderboerderij

Mijn jongste is helemaal fan van beestjes, dus is een kijkje op de kinderboerderij voor haar de manier om veel leuke dieren te gaan bekijken. Vlakbij de speeltuin heb je een kinderboerderij met een diversiteit aan dieren waar geregeld een keer een kijkje gaan nemen.

Oké, ik heb hem al vaker gepost, maar hij blijft mooi!

De pauw was een ware bezienswaardigheid. Hij had vandaag er extra werk van gemaakt om eens flink met zijn kleurrijke staart te gaan pronken. De vrouwtjes waren echter niet onder de indruk. Zij liepen hard de andere kant op, de pauw beteuterd achterlatend.

'Mama, kijk een pony! Ik wil ook een pony!' riep ze enthousiast. Ze rende naar het hek en stak een hand uit naar het prachtige dier om zachtjes over haar neus te aaien.

Sommige dieren waren net verhuisd.

Andere hadden een hotel gepakt.

Insectenhotel

We waren zelfs nog even op kraamvisite geweest.

Deze cavia had het weer gezien voor vandaag.

En wij namen nog even een kijkje in het park voordat we weer naar huis gingen.

Mei 2004

Mei 2004

We keken uit op een prachtige kustlijn. De zon hing laag boven de zee, de lucht lichte vlammend rood en oranje op, wat een waar kleurenspektakel weergaf op de rustig kabbelende golfslag.

We zaten op een bankje, dicht tegen elkaar aan en genoten van onze vierde avond op dit prachtige Griekse eiland. De warmte van de dag hing nog loom om ons heen en het lichte briesje van zee zorgde voor een aangename verkoeling.

Geert haalde ineens iets uit zijn broekzak, ging voor me door zijn knieën en keek me verwachtingvol aan.

‘Lieve Ilse. We zijn nog niet zo heel lang samen, maar toch weet ik dat jij de vrouw bent waarmee ik verder wil gaan. Lieve Ilse, wil je met me trouwen?’

Ik keek hem vol liefde aan en bedacht me geen moment. ‘Ja, ja, ja!’

Het was tot dan het gelukkigste moment uit mijn leven. Geert, een knappe man die mij ten huwelijk vroeg, ik die zijn vrouw mocht worden! Mijn geluk kon niet meer op. Ik keek naar zijn gebruinde gezicht, zijn blauwe ogen, kleine kraaienpootjes die hem zoveel mooier maakte, al had hij er zelf een hekel aan, en sloeg mijn armen om hem heen. We kusten, omringd door het afnemende licht van de zon die alles in een rood-paarse gloed zette.

Hij haalde voor de vorm een blauwe snoepring tevoorschijn met een rood hartje bovenop van glinsterend plastic. Ik schoof hem vol trots aan mijn vinger. Het was het mooiste sieraad wat ik me kon wensen.

Later die avond schoven we aan op een terrasje wat verderop in het stadje. Het straatje was prachtig verlicht door kleine lampjes die aan een snoer hingen en overal aan de gevels waren bevestigd. Verderop stond een klein fonteintje waarvoor enkele muzikanten op de grond liedjes aan het zingen waren.

We bestelden allebei een cocktail, die me al naar een paar slokjes naar het hoofd steeg, die opgediend werden met kleine zoute koekjes, die in vrolijk gekleurde schaaltjes op tafel werden gezet.

Geert hield mijn hand vast en keek stralend in het rond, alsof iedereen mocht weten dat wij gingen trouwen. Hij liet hem enkel los om een slok te nemen, en later op de avond de rekening te betalen.

Ik voelde me dronken van blijdschap en wankel in mijn benen van de cocktail. Ondersteund door Geert liepen we samen terug naar ons hotel.

De volgende dag waren we bij een juwelier op het eiland ringen wezen uitzoeken. We zouden ze dan een dag voor we weer naar huis gingen op kunnen halen. We kozen voor twee eenvoudige ringen van witgoud met enkel een klein groefje in de zijkant. In de binnenkant stonden onze namen gegraveerd. De trouwdatum zouden we er in Nederland nog bij laten zetten. Ik kon haast niet wachten om het thuis aan mijn vrienden en familie te laten zien. Wij gingen trouwen! En heel de wereld mocht het weten!

‘Is dit echt wat je wilt meis?’ vroeg mijn moeder. Ze zette de koffiekopjes op de houten tuintafel, naast de schaal met cake. Mijn moeder was een kleine vrouw met lang grijs haar in een knotje op haar hoofd. Een sterke vrouw die al heel wat te verduren had gehad in haar leven. We waren vandaag naar mijn ouders toegegaan om te vertellen over ons aanstaande huwelijk.

Geert en mijn vader waren een stukje gaan wandelen.

Het was een prachtige meidag. Zonnig met een strak blauwe lucht. We zaten buiten onder de appelboom. De bloesem was al vroeg uitgebloeid geweest dit jaar en de eerste kleine appeltjes waren al zichtbaar. Het was een goed jaar geweest, weinig vorst in februari, maart, waardoor er veel bloesem aan de boom had gestaan, met een goed vooruit zicht op een vruchtbaar appeljaar.

Ik pakte mijn koffiekopje op en roerde met een lepeltje de suiker erdoorheen.

‘Ik weet het heel zeker. Hij is zo leuk!’ ik lachte stralend.

Mijn moeder knikte, niet geheel overtuigd. ‘Ik vertrouw hem niet, ik weet niet wat dat is, maar iets zegt me dat je een vergissing maakt. Maar als jij denkt gelukkig te worden met hem, wie ben ik dan om je tegen te houden. Het is tenslotte jouw leven.’

Ik pakte haar hand vast en keek haar aan, haar ogen stonden bezorgd, en ik wist dat ze moeite had om me los te laten. Trouwen was een hele definitieve stap, en zo voelde het voor mij ook. Een bevestiging van de liefde aan elkaar en voor de buitenwereld. En natuurlijk waren er wel kleine dingetjes. Zo had hij hele andere voorkeuren in bed dan ik. Maar daar kwamen we wel uit. We waren nog jong en moesten nog zoveel leren. Dat hij onvoorwaardelijk voor mij koos betekende dat alles voor me!

Stemmen in de achtertuin kondigden mijn vader en Geert aan. Mijn vader was een makkelijke man. Hij zou me nooit in de weg zitten als het om mijn keuzes voor mannen aankwam. Dat had volgens hem toch geen zin. Als ik dat wilde, kon niemand mij er meer vanaf brengen. En alle goede raad sloeg ik keihard in de wind, totdat ik zelf tot de conclusie kwam dat het niet werkte.

Geert en mijn vader namen ook plaats aan de tafel. De cake werd rondgedeeld, maar ik kon alleen maar naar mijn vader kijken.

‘Meisje, ik gun je het allerbeste. Geert heeft me er van weten te overtuigen dat hij harstikke gek op je is, en hij het beste met je voorheeft. Jullie hebben mijn zegen!’

Pauw

Een kijkje in de kinderboerderij zorgde voor een mooie reportage van een pronkende pauw.

De foto's hebben weinig woorden nodig.

Zondag

Zondag

Het is al gezellig druk op het plein, als we met de groep dames arriveren. We hebben ons bij Christel al helemaal omgekleed en hoeven nu enkel nog de bordjes om te hangen om onze outfits helemaal af te maken.

Er doen veel loopgroepen mee dit jaar, met uiteenlopende thema’s. Enkele hebben zelfs een politiek thema, eentje haakt erin op de lokale actualiteit door de computer hack bij de gemeente Laarbeek aan te kaarten.

De tocht voorloopt voorspoedig, al kan er niet helemaal voorkomen worden dat er halverwege de stoet een gat valt tussen de wagens en de loopgroepen als een van de wagens te hoog blijkt te zijn en aan de takken van een boom blijft haken.

Daantje geniet zichtbaar. Ze loopt vrolijk dansend en springend de hele route mee, Marlissa meetrekkend in haar enthousiasme. De andere meiden en een enkele jongen volgt haar voorbeeld.

Op het laatst waren er nog enkele wijzigingen doorgevoerd binnen de groep. Zo zouden Dany en Sam eigenlijk met zijn tweeën deelnemen aan de optocht, maar ze hadden op het laatst toch besloten om mee te doen met de meiden. Hun bolderkar werd omgebouwd tot een stoere rode kar met een mooie pop erop en met de skelter van Sam rijden ze om beurten een stukje mee.

Na afloop verzamelen we in het Anker, waar de prijsuitreiking van de optocht zal volgen.

Ik sta net in de rij voor de muntjes als ik ineens Geert voorbij zie komen in een flits. Verward kijk ik hem na, maar als ik goed kijk zie ik dat hij het niet kan zijn. Deze man heeft veel donkerder haar, en het zou ook erg vreemd zijn om hem ineens hier in Beek en Donk tegen te komen. In de tijd dat we samen gingen was hij daar bijna nooit mee naar toe gegaan, alleen als hij er niet onder uit kon ging hij mee. Mijn moeder had er nog vaak over geklaagd waarom hij nooit eens een keer gezellig met mij mee kwam. We waren tenslotte getrouwd en dan moest je ook af en toe naar je schoonfamilie, tenslotte ging ik toch ook geregeld mee naar zijn ouders. Maar hoe ik in die tijd ook praatte, ik kreeg hem nooit mee naar mijn ouders. Hij had er ronduit een hekel aan. Al was dat wat mijn moeder betreft wederzijds.

Met een klein stapeltje muntjes in mijn hand, loop ik meteen richting de bar om wat te drinken en enkele zakjes chips te bestellen, dat hebben we wel verdiend. Daantje staat nog bij de andere meiden en ze danst vrolijk mee op de klanken van K3 die nu door de zaal heen knalt. De dj heeft de muziek duidelijk afgestemd op het wat jongere publiek. Vanavond zal dat ongetwijfeld anders zijn als Joost er met zijn vrienden naar toe gaat. Hij had beloofd dat hij ook nog even een kijkje zou komen nemen in het Anker na de optocht, maar ik heb hem nog niet gezien tussen al de aanwezige mensen.

Tegen half zes komt de presentator op het podium staan om de uitslagen van de kinderoptocht bekend te maken, en tot onze grote verrassing behoren we tot de eerste 3. Al hossend begeven we ons in een lange rij naar het podium om onze prijs in ontvangst te nemen. Een snoepzak en een medaille voor de kinderen, die hem trots in ontvangst nemen van de jeugdprins en prinses.

Het is half 8 als we nog snel even bij de friettent binnen stappen om nog wat te eten. Ik heb Joost nog een berichtje gestuurd dat hij niet meer op ons hoeft te rekenen, maar hij heeft geen reactie. Ook niet als ik hem bel. Waarschijnlijk legt hij Jordy te bed.

Rond kwart over 8 rijden Daantje en ik de fietsen in de garage. Het huis oogt donker, de gordijnen zijn nog open, en alles lijkt verlaten. Ik kijk nog eens op mijn mobiel, geen nieuwe berichten. Ik probeer Joost nog een keer te bellen, maar ik krijg geen gehoor. Binnen rinkelt de telefoon.

Snel open ik de deur naar de bijkeuken, ren naar de kamer en pak de telefoon van de houder in de hoop dat het Joost is.

Ik hoor een diepe stilte, een klik en een akelige lach.

Naar Best (slot)

Net voorbij het bord Best zagen we het kruisbeeld waar we even plaats namen op het bankje om het thuisfront te bellen.

'Mama, ik heb zijn tenen aangeraakt!'

Uitzicht vanaf het bankje, waar je recht onder de brug doorkijkt, en je mooi uitzicht hebt op een muur begroeid met honderden lichtroze bloemen van de clematis.

Omdat de achterhoede nog aan moest rijden besloten wij alvast Best in te wandelen.

Het laatste stukje mochten we meeliften met de auto. Op naar het welverdiende ijsje!

'Mama de volgende keer wandelen we naar de speeltuin.'

Gezellig! Heb er nu al zin in!

Dinsdag

Dinsdag

Nog een paar dagen en dan barst het carnaval weer los in Beek en Donk. Vanavond zijn we weer bij elkaar gekomen om met de meiden de laatste hand te leggen aan onze outfits. Samen met Daantje ben ik al vroeg naar Christel gereden.

Het is een vrolijk geheel geworden. De prachtige rood met roze rokjes, steken fel af tegen de zwarte onderkleding, terwijl de meisjes er juist extra uitknallen met hun roze leggings en rode shirtjes.

Gelukkig is er voor komende zondag droog weer voorspeld, dus hoeven we geen regenkleding te regelen.

‘Nu hoeven we alleen nog de borden te schrijven die we op onze rug gaan dragen. Ik heb hier vellen karton liggen. Ik had bedacht dat we eerst teksten gaan verzinnen, en dat ik die af laat drukken op de vellen karton, dan zorgt Mark ervoor dat ze voorzien worden van een lamineerlaagje.’

Mark zit op de bank en knikt naar ons. Hij heeft zijn zwarte haren naar achteren gekamd en knipoogt naar Christel.

‘Ik zou best wel met Christel willen ruilen. Wauw wat een lekker ding is dat toch!’ fluistert Chantal ineens in mijn oor. ‘Je haalt je toch geen gekke dingen in het hoofd, hè?’ antwoord ik. Chantal staat er nogal om bekend dat ze het niet zo nauw neemt met getrouwde mannen.

‘Nee. Natuurlijk niet, maar dan mag ik hem nog wel een mooie man vinden. Ik heb al ooit iets met hem gehad, weet je. Hij was mijn eerste vriendje.’ Ze lacht ondeugend en pakt haar glas van tafel, neemt een slok van de witte wijn, rode lipstick achterlatend op de rand als ze hem weer terug op de tafel zet. Ze ziet er sexie uit vanavond. Een laag uitgesneden jurk waarin haar borsten goed zichtbaar zijn, omsluit haar vrouwelijke rondingen. Daaronder draagt ze zwarte enkellaarsjes met een enorme hak, waarop ze moeiteloos door de kamer heen schrijdt.

Ik pak een stift en een vel papier en begon te schrijven. Het valt nog niet mee om origineel te zijn binnen het thema, maar als we een uur verder zijn hebben we toch al aardig wat leuke zinnen bedacht.

Tegen half negen rijden Daantje en ik weer naar huis. Het is eigenlijk allang bedtijd geweest voor haar. Maar omdat ook de andere meiden uit haar klas erbij waren om de outfits te passen, mocht ze toch mee vanavond.

Thuis breng ik haar naar bed. Ze gaat zonder mopperen mee naar boven en laat zich behaaglijk onder de dekens glijden, nadat ze eerst al haar knuffels gerangschikt heeft rond haar kussen. Ik geef haar een kus op haar voorhoofd en voel haar kleine armpjes om me heen als ze me zachtjes een knuffel geeft.

Beneden neem ik plaats op de bank. Joost heeft al een heerlijke kop thee voor me ingeschonken. Ik neem het warme kopje tussen mijn handen en nestel me tegen hem aan.

‘Hoe was het geweest bij de dames?’

‘Gezellig. Fijn om even iets anders aan mijn hoofd te hebben. We hebben vandaag alle kleding gepast en teksten verzonnen.’ Ik geef hem een kus op zijn mond en laat het overgaan in een hartstochtelijke zoen. ‘Je komt zondag maar gewoon kijken.’ Zeg ik, terwijl ik mijn theekopje op de tafel zet. Ik kruip dichter tegen hem aan, schuif mijn handen onder zijn trui en zoen hem opnieuw. 

Zaalvoetbaltoernooi Jumbo

Zondag 21 mei werd in sporthal de Streepen in Sint-Oedenrode het zaalvoetbaltoernooi van de Jumbo gehouden. Tijdens dit toernooi streden enkele winkels binnen een cluster tegen elkaar om de welbegeerde Jumbobeker. In dit cluster vielen de winkels uit Sint-Oedenrode, Sint-Michielsgestel, Uden, Volkel, Veghel, Schijndel en Heeswijk.

Het eerste team was al om 17:00 aanwezig, waar ze op het terras zich tegoed deden aan de nodige drankjes, voordat de organisatie zich meldde aan de bar.
Om half 7 kon de wedstrijd beginnen.

Het team uit Sint-Oedenrode ging enthousiast, maar moest helaas al snel bekennen dat het toch alleemaal niet zo lekker liep. Samen met Volkel streden ze al snel om de troostprijs.

De troostprijs

De Jumbocup

De organisatie hield nauwlettende de tijd in de gaten, met behulp van een enthausiaste supporter van Jumbo Sint-Oedenrode, die zelfs af en toe wat bijsprong om alles in de juiste banen te leiden.

Op de tribune werd het spel gevolgd door de aanwezige supporters die elk filiaal mee had genomen om hun collega's aan te komen moedigen.

De heren achter de bar voorzagen iedereen van een lekker glaasje drinken.

Na het nemen van penalty's ging het team van Sint-Michielgestel naar huis met de beker.

Het was een sportieve avond geweest.